Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2007

ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΦΕΤΙΝΩΝ ΟΣΚΑΡ

Η μεγάλη νύχτα του Μάρτιν Σκορτσέζε. Με αυτόν τον τίτλο φιγουράρουν οι περισσότερες διαδικτυακές εκδόσεις εφημερίδων, τηλεοπτικών καναλιών, πορταλ και μπλογκερς της οικουμένης. Μια ολοκληρωτική δικαίωση ενός δημιουργού που εδώ και τέσσερις δεκαετίες αποτελεί πρωταγωνιστή στον χώρο της κινηματογραφικής τέχνης.

ΑΝΑΛΥΣΕ ΤΟ

Πιστεύω πως ήταν ένα απολυτα δικαιο αποτέλεσμα όπως εξελίχθηκε η διαδικασία. Η Ακαδημία ζώντας την εποχή των διαφορετικών τάσεων, της πολιτικής και κοινωνικής ανησυχίας και μιας πολυεθνικής κινηματογραφικής υπερδραστηριότητας κατόρθωσε τόσο με τις υποψηφιότητες όσο και με τα βραβεία να δώσει το δικό της στίγμα σε όλα αυτά. Αναγνώρισε την τεχνική αρτιότητα του "Πάνα" και του έδωσε τρια από τα τεχνικά Όσκαρ βλέποντας ότι υπάρχει αξιόλογο δυναμικό τεχνικών και εκτός Χολυγουντ, το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει όμως δίνοντας του το απαραίτητο καλλιτεχνκό διαβατήριο. Μια πλειάδα Ισπανόφωνων κυρίως τεχνικών, χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία των Αμερικάνων στα μπλοκμπαστερ τύπου "Πειρατές της Καραϊβικής". Μαζί με αυτούς αναγνωρίζει και μια ομάδα δημιουργών και ηθοποιών, που έτσι κι αλλιώς την τελευταία 10ετία είχαν αρχίσει λιγο λίγο να γίνονται εικόνες του Χόλυγουντ.

ΒΑΒΕΛ

Ταυτόχρονα αναγνώρισε το σινεμά του κόσμου (εκτός Αμερικής). Υπάρχουν αξιόλογοι σκηνοθέτες και ταινίες που σίγουρα έπρεπε να είναι παρόντες στην γιορτή. Και ευτυχώς δεν τα δώσαν όλα εύκολα στην ταινία του Ντελ Τόρο αλλά έδειξαν ότι ταινίες σαν την "Ζωή των άλλων" ή πέρυσι το "Τσοτσι" είναι εικόνες ενός διαφορετικού κόσμου. Τυχόν σαχλαμάρες αμερικάνικης σκοπιμότητας και ότι το θέμα της ταινίας του Ντονεσμαρκ ήταν αβανταδόρικο και καθαρη καπιταλιστική προπαγάνδα θεωρούνται άκυρες και καλύτερα όσοι τα λένε να σκέφτουν 2 φορές τι θα πουν. Πρόκειται για μια ταινία - φαινόμενο, που λειτουργεί διαρκώς μέσα σου, δεν χρησιμοποιεί έυκολο εντυπωσιασμό, διαθέτει τρομερές αρετές. Μην ξεχνάμέ ότι και στα Φελιξ κατάφερε με πολύ ήπια τακτική, στηριζόμενη στις αληθινές δυνατότητες της και όχι στην υπερβολή των δημοσίων σχέσεων, να βγάλει εκτός μάχης το "Γύρνα πίσω" του Αλμοδόβαρ. Εν ολίγοις οι Γερμανοί δεν φοβούνται να μιλησουν για τους εαυτούς τους κάνοντας σινεμά. Να θυμίσω τίτλους ταινιών που σίγουρα όλοι έχετε δει ή έστω ακούσει την τελευταία δεκαετία? Τρέξε Λόλα, τρέξε, Η Πτώση, Αντίο Λένιν, Πουθενά στην Αφρική, κ.α. Δεν είναι μακρινό το παράδειγμα άρα θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε αντιστοιχα την δίκη μας κινηματογραφική αντιμετώπιση από τους ξενους χωρίς σύνδρομα και κομπλεξ. Και να μην κοιτάμε σαν χαζοί στο βίντεο με το αφιέρωμα στις ξενόγλωσσες ταινίες τον Λαμπράκη - Υβ Μοντάν και να λέμε "Το Ζ ήταν δική μας ταινία αλλά κέρδισε η Αλγερία γαμώτο".

ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Και στους ρόλους η Ακαδημία εδειξε διάθεση σύγκλισης τάσεων. 2 Αφροαμερικάνοι, 1 Αμερικάνος και 1 Βρετανίδα. Οι μαύροι ηθοποιοί πλέον πρέπει να θρωρούν εαυτούς ως ισότιμη δύναμη του Χόλυγουντ. Δεν χλευάζονται, δεν αγνοούνται, δεν αδικούνται. Μέσα στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα έχουν κιόλας κερδίσει πάνω από 5 Όσκαρ. Νομίζω το επόμενο στοίχημα για τα Όσκαρ θα είναι να αναγνωρίσει πλήρως και οχι απλά επιμέρους την διαφορετικότητα και την πολυπολιτισμικότητα της επιβραβεύοντας μια αντίστοιχη ταινία. Εϊχε πέρυσι την ευκαιρία με το Brokeback, φέτος με τα Dreamgirls και αν θέλετε και με την Iβο Τζίμα. Κάνει έξυπνους ελιγμούς αλλά μοιραία και σύντομα θα υποχρεωθεί να αναγνωρίσει αυτή την ανάγκη.

ΜΟΥΣΙΚΗ

Ειδικά για την μουσική να πω ότι ο Σανταολάγια δεν ήταν απόλυτα δίκαια ή άδικη επιλογή. Πράγματι μιλάμε για ένα ηχητικό κέντημα διαφορετικών ήχων και πολιτισμών με λιτότητα και μελωδικότητα. Όμως είναι χαζό εκ μέρους της Ακαδημίας να δίνει 2 σερι Όσκαρ στον Σανταολάγια, την ίδια ώρα που χάριζε το τιμητικό στον Μορρικόνε των 5 χάμενων ευκαιριών ή να αφήνει εκτός Φιλιπ Γκλας (3 χαμένες ευκαιριες), Τόμας Νιούμαν( 8 χαμένα όσκαρ) και τους δύο δημιουργικότατους πρωτάρηδες Αλεξαντρ Ντεπια ή Χαβιέ Ναβαρετε. Στο τραγούδι οι ψήφοι των Dreamgirls απλούστατα σκόρπισαν, ο Ράντι Νιούμαν δεν είχε μεγάλη τύχη, το ντοκιμαντέρ της πράσινης επανάστασης είχε πολλούς φαν όπως αποδείχτηκε και από το χειρόκροτημα και την υποδοχή του Αλ Γκορ επί σκηνής.

Πράσινη επάνασταση, αναγνώριση των μειονοτήτων, θερμός εναγκαλισμός των ξένων κινηματογραφιστών. Πλάκα δεν έχει? Μίλαμε για την ίδια Ακαδημία που έκανε τα αίσχη του μακαρθισμού, ζούσε σε έναν κρυσταλινο καθωσπρεπισμό, παραμελούσε τους μαύρους ηθοποιούς, δεν υπήρχε ούτε για αστείο αναφορά σε ομοφυλόφυλους, μετανάστες ή δεν ξέρω ποιον αλλον καταφρονεμένο του συστηματος. Τώρα η εικόνα δύο λεσβιών που φιλιούνται για να γιορτάσουν το Όσκαρ είναι μέρος του θεάματος. Πως αλλάζουν οι καιροί...

Η ΤΕΛΕΤΗ ΩΣ ΘΕΑΜΑ

Η τελετή ως τελετή πιθανόν να μείνει ως μια από τις πιο αδιάφορες στην ιστορία. Ακόμα και ο αυτολογοκριμένος Τζον Στιουαρτ ήταν καλύτερος. Η Ελεν Ντε Τζενέρις ήταν απλά διεκπεραιώτρια ενός 3ωρου σώου και τίποτα άλλο. Χαριτωμένα αστειάκια, πειραματικές χορωδίες ήχων ή γκοσπελ, θεατρική ομάδα που δουλεύει με τους φωτισμούς και τις σκιές προσφέροντας εικαστικό θέαμα ήταν μερικά από τα ευρήματα της βραδιάς, που όμως δεν έπειθαν (εμένα προσωπικά). Ήδη αρκετοί τηλεκριτικοί στην Αμερική δείχνουν μοιρασμένοι με το αποτέλεσμα της παρουσιασης. Οι τηλεθεάσεις θα ξεκαθαρισουν τη συνέχεια αλλά για άλλη μια φορά το σοφιστικέ και ελιτιστικο ύφος της παρουσίασης δεν έπιασε απόλυτα

Υ.Γ. Όπως το πρωί έλεγα για τα σφάλματα των 2 σπικερ και κατά τα άλλα συμπαθέστατων δημοσιογράφων της ζωντανής μετάδοσης (πχ. Ο Αλ Γκορ έχει ασχοληθεί και ως πολιτικός για το περιβάλλον και υπήρξε από τους συντάκτες της περίφημης συνθήκης του Κιότο) έτσι και στη βραδυνή επανάληψη θα πρέπει να ενημερώσω τους μεταφραστές του συνδρομητικού καναλιού ότι η Φράνσις για την οποία έλεγε και ευχαριστούσε η βραβευμένη ενδυματολόγος της "Μαρίας Αντουανέτας" Μιλένα Κανονέρο στην ομιλία της είναι στην πραγματικότητα Ο ΦΡΑΝΣΙΣ Φορντ Κόπολα! Ξέρετε αυτός ο ευτραφής κύριος που εκανε το Νονο και πέρσι τον είχαμε στη Θεσσαλονίκη.

Επίσης ο Αλ Γκορ στον ευχαριστήριο λόγο του για το Όσκαρ ντοκιμαντέρ ευχαρίστησε τον Τίπερ. Τόση φαντασία είχαν εκεί στην μετάφραση και τον υποτιτλισμό της τελετής ώστε άλλαξαν ακόμα και το φύλο της συζήγου του πρώην Αντιπρόεδρου των ΗΠΑ που φυσικά δεν είναι ο Τίπερ αλλά Η ΤΙΠΕΡ! Για την ιστορία έχει ερθει και αυτή στη Θεσσαλόνικη το 1999 για μια ημερίδα στο Ανατόλια αν θυμάμαι καλά. Προφανώς θα έκαναν κι άλλα τέτοια "χαριτωμένα" πάνω στην βιασύνη τους να προλάβουν τα deadlines αλλά ευτυχώς δεν τα είδα όλα γιατί είχε "Παραπέντε" την ίδια ώρα. Όπως επίσης δεν άντεξα να διαβάσω όλες τις κυριακάτικες αναλύσεις στον τύπο γιατί ο ένας ήθελε με το ζόρι υποψήφιο και μάλιστα φαβορί τον Αλμοδοβαρ και ο άλλος χάρισε από την προσωπική του φανταστική συλλογή 2 όσκαρ στον Φιλιπ Γκλας (που ούτε χτες κέρδισε για να του έβρισκα τουλάχιστον το ένα από τα δύο). Και πολύ περισσότερό τα πήρα όταν ένας τρίτος έγραψε ότι ο Φελίνι δεν πήρε ποτέ Όσκαρ. Εκεί ομολογώ τα παράτησα για να μην πάθω καταρράκτη...

ΑΤΑΚΕΣ (σε ελέυθερη μετάφραση)

- Αν δεν υπήρχαν οι γκει, οι Μαύροι και οι Εβραίοι τότε δεν θα υπήρχαν τα Όσκαρ! (Ελεν Ντε Τζενερις)

- Είμαι εδώ για την παρουσίαση των οπτικών εφε. Τα οπτικά εφέ έχουν σκοπό να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι βλεπετε ιπταμενους δίσκους, μιλάτε σε ξωτικά ή ότι υπάρχουν πολύχρωμες αράχνες. Με άλλα λόγια είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα μου όπως το ζούσα στα μέσα των 90ς ( Ο Ντάουνι Τζ βλέπει τα οπτικά εφέ με άλλο μάτι έχοντας ταλαιπωρηθεί από την εμπειρία του στο αλκοολ και τα ναρκωτικά)

- Ο πατέρας μου είναι αναλυτής υπολογιστικών συστημάτων κα προγραμμάτων
- Τι θα πει αυτό?
- Δεν ξέρω! ( Αμπιγκειλ Μπρεσλιν και Τζ ΣΜιθ για το τι δουλειά κάνει ο μπαμπας τους)

- Κλιντ θα ήθελα να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφια.
- Ευχαρίστως.
- Κε Σπηλμπεργκ θα μας βοηθήσετε με την κάμερα? Ελπίζω να ξέρετε να... βγάζετε φωτογραφίες (Η Ελεν Ντε Τζενέρις αναζητάει οσκαρικές αναμνήσεις προσπαθόντας να κάνει χούμορ με τους Ιστγουντ και Σπηλμπεργκ)

- Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ. Μήπως μπορείτε να ξαναελέγξετε τον φάκελο? (Ο Μάρτιν Σκορτσέζε δεν πιστεύει ότι 30 χρόνια μετά θα το ζούσε κι αυτό)

- Ο Όσκαρ? Αυτός είναι ο μόνος γυμνός άντρας που θα διαβεί το κατώφλι της κρεαβατοκαμαρας μου (Η Μελίσα Εθεριτζ δείχνει ξεκάθαρα τις σεξουαλικές της προτιμήσεις και στην συνέντευξη τυπου)

Αυτά για τα Όσκαρ φέτος. Θα επανέλθω στο θέμα μόνο αν δω κάτι αρκετά ενδιαφέρον για κουβεντούλα. Και όσο για το δικό μου σκορ από τις 21 κατηγορίες συνολικά (εξαιρώ τις 3 κατηγορίες μικρού μήκους) έπιασα 16 συνολικά. Τις 11 με την πρώτη και άλλες 5 σε δεύτερη διαλογή. Έπεσα τελείως έξω στα κουστούμια, στη μουσική, στα ηχητικά εφέ, στο μιξαζ. Και του χρόνου έδω θα είμαστε με υγεία και θα ξαναπαίξουμε προγνωστικά με τα Όσκαρ!

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ 79ης ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΟΣΚΑΡ

Συνοπτικά χωρίς σχόλια και περιγραφές οι 24 νικητές των Όσκαρ για το έτος 2006. Σχόλια και αναλυση αργότερα όταν κοιμηθω και λίγο...

Best Picture: The Departed
Best Director: Martin Scorsese, The Departed
Best Actor: Forest Whitaker, The Last King of Scotland
Best Actress: Helen Mirren
Best Editing: The Departed
Best Original Song - I Need to Wake Up, Inconvenient Truth
Best Original Screenplay - Little Miss Sunshine
Best Original Score- Babel
Documentary - An Inconvenient Truth
Documentary Short - The Blood of Yingzhou District
Best Supporting Actress - Jennifer Hudson, Dreamgirls
Foreign Language Film - The Lives of Others
Visuals Effects - Pirates of the Carribean
Best Cinematography: Pan's Labyrinth
Best Costume Design: Marie Antoinette
Best Adapted Screenplay: The Departed
Best Animated Feature: Happy Feet
Best Supporting Actor: Alan Arkin, Little Miss Sunshine
Sound Mixing: Dreamgirls
Sound Editing: Letters from Iwo Jima
Live Action Short: West Bank Story
Best Animated Short: The Danish Poet
Makeup: Pan's Labyrinth Art Direction: Pan's Labyrinth

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ : 4 ΟΣΚΑΡ (ΤΑΙΝΙΑΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ, Δ. ΣΕΝΑΡΙΟΥ, ΜΟΝΤΑΖ)
Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ : 3 ΟΣΚΑΡ (ΚΑΛ. ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΚΙΓΙΑΖ)
LITTLE MISS SUNSHINE : 2 ΟΣΚΑΡ ( Β ΑΝΔΡΙΚΟΥ, ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ)
ΜΙΑ ΑΒΟΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ : 2 ΟΣΚΑΡ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ)
DREAMGIRLS : 2 ΟΣΚΑΡ (Β ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ, ΜΙΞΑΖ)
Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ : 1 ΟΣΚΑΡ (Α ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ)
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΑΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ : 1 ΟΣΚΑΡ (Α ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ)
ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ : 1 ΟΣΚΑΡ (ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ)
ΒΑΒΕΛ : 1 ΟΣΚΑΡ (ΜΟΥΣΙΚΗ)
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ : 1 ΟΣΚΑΡ (ΗΧΗΤΙΚΩΝ ΕΦΕ)
ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ : 1 ΟΣΚΑΡ (ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ)
ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ : 1 ΟΣΚΑΡ (ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ)
HAPPY FEET : 1 ΟΣΚΑΡ (ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΟΝΙΚΟ -ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΟΣΚΑΡ

Δεν ξέρω τι είδους χρηστικότητα έχει αυτό που θα δοκιμάσω τώρα. Πάντως έχω αρκετό ενθουσιασμό και όρεξη και όσο πλησιάζει η ώρα ανυπομονώ να δω το σώου και να κρατάω σημειώσεις. Ώρα Ελλάδος 02.25, η πασαρέλα στο κόκκινο χαλί έχει ήδη ξεκινήσει...

02.42 - Κόσμος πάει και έρχεται στο κόκκινο χαλί. Ο Έντι Μέρφυ το παίζει κουλ αλλά σε λίγη ώρα θα του φύγει το υφάκι "δεν τρέχει τίποτα". Ειδικά άμα χάσει από τον Άρκιν. Κόπολα και Λούκας θα δώσουν το Όσκαρ σκηνοθεσίας? Η Έμιλυ Μπλαντ το κουστουμιών (ελέω Πράντα) και η Τζόντι Φόστερ θα παρουσιάσει το "In Memoriam"

02.59 - Αρχίζει το pre-show. Τα 2 παληκάρια, ο Ντέιβιντ Ριπερ και ο αντικαταστάτης του Εμπερ, επί της υποδοχής μάλλον δεν τα πάνε καλά γιατί οι Αμερικάνοι μπλόγκερς τους έχουν θάψει άγρια μέχρι στιγμής. Ο Μάρτιν Σκορτσέζε στην οθόνη

03.10 - Η Νικόλ Κιντμαν με υπέροχο κόκκινο φόρεμα και Εμιλυ Μπλαντ, Αν Χαθαγουει και Πατρίσια Φιλντ κάνουν εντυπωσιακή επίδειξη στην πασαρέλα του κόκκινου χαλιού σαν αυθεντικά μοντέλα του Devil wears Prada

03.21 - Ερώτηση προς Εντυ Μέρφι: Ποια ταινία σου είναι αυτή που αγαπάς πιο πολύ? Απάντηση: "I love them all". Are you sure Eddie? Πάντως το Dreamgirls αν και δεν θα είναι μέσα στις μεγάλες κατηγορίες παίζει διαρκώς σαν τηλεοπτικό θέαμα. Ο Μέρφι, η Μπιγιονσε και η Χαντσον είναι συνεχώς σε πρώτο πλάνο

03.28 - Οι 3 αμίγκος (Κουαρον , ντελ Τόρο και Ινιαρίτου δίνουν κοινή συνεντευξη. Σε 3 λεπτά αρχίζει το σώου!

03.45 - Λιτό και σοφιστικέ το στυλ της Ελεν. "Αν δεν υπήρχαν οι γκει, οι μαύροι και οι Εβραίοι δεν θα υπήρχαν τα όσκαρ". Ωραίο το βιντεάκι με τους 177 υποψηφιους των φετινών Όσκαρ.

03.47 - Πρώτο οσκαρ της βραδυας στην καλλιτεχνική διεύθυνση του ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΑ. Εουγένιο Καμπαγέρο

03.55 - Γουιλι Φερελ, Τζον Σι Ραιλι και Τζακ Μπλακ σε μια μουσική νότα σχετική με τα όσκαρ και τους υποψήφιους. Παλιομοδίτικο αυτο το νούμερο

03.57 - Το τριο Καντσόνε που πράνεφερα δίνει Οσκαρ μακιγιάζ . ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ 2/2!

04.02 - Αμπιγκειλ Μπρεσλιν και Τζ. Σμιθ Τα δύο πιτσιρίκια του Sunshine και Pursuit of hapiness δινουν το κινουμενο σχέδιο μικρού μήκους : Νικητής το The Danish Poet

04.07 - Οσκαρ μικρου μήκους ταινία παλι με παρουσιαστές τα 2 παιδιά: WEST BANK STORY

04.09 - Παρουσιάση της πρώτης ταινιας για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ. Μέχρι στιγμής πολύ λιτό και σοφιστικέ το σώου, ίσως και λιγουλάκι παλιομοδίτικο. Κάνενας εύκολος εντυπωσιασμός και όλα πολύ ραφιναρισμένα

04.14 - Στηβ Καρελ και ΓκρεκγκΚινιρα δίνουν Οσκαρ ηχητικών εφέ : ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ

04.18 - Οσκαρ μιξαζ : DREAMGIRLS. Ο Κέβιν Ο Κονελ χάνει για 19η φορά το συγκεκριμένο βραβείο. Από τους λουζερ των Όσκαρ

04.24 - Ιδού η έκπληξη που περιμενα! Οσκαρ β ανδρικού ρόλου : ΑΛΑΝ ΑΡΚΙΝ - LITTLE MISS SUNSHINE! Φορτισμενος με συγκίνηση ο λόγος του.

04.28 - Η Ελεν προσφέρει στον Σκορτσέζε ένα σενάριο που εχει γράψει!

04.31 - παρουσιάση του πρώτου τραγουδιού της βραδιάς : CARS - OUR TOWN

04.35 - Μελίσα Εθεριτζ για το δεύτερο τραγούδι της βραδιάς από την ΑΒΟΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

04.38 - ο Αλ Γκορ με το οικολογικό μήνυμα της βραδυάς και ένα πετυχημένο αστείο για τις πολιτικές του βλέψεις που διακόπηκαν από την ορχήστρα των Όσκαρ!

04.46 - Οσκαρ κινουμένων σχεδίων : HAPPY FEET (να τη κι άλλη εκπληξούλα!)

04.53 - Όσκαρ διασκευσμένου σεναρίου : Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ - ΓΟΥΛΙΑΜ ΜΟΝΑΧΑΝ (ωραία παρουσίαση των υποψήφιων απο Χανκς και Μιρεν)

05.04 - Οσκαρ κουστουμιών : Μίλένα Κανονέρο - ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ (και εδώ ωραία έκπληξη)

05.15 - Ο Ντελ Τόρο σαρώνει: Οσκαρ φωτογραφίας!

05.23 - Οπτικά εφέ :ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗΣ (παρηγοριά στον άρρωστο)

05.26 πολύ ωραίο φιλμάκι του Τορνατόρε για τις 50 ξενόγλωσσες ταινίες των Όσκαρ

05.33 - ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ : ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (ΝΑΙ! ΝΑΙ!)

05.38 - Β γυναικείου ρολου : ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΧΑΝΤΣΟΝ - Dreamgirls (αναμενόμενο)

05.45 - Μικρού μήκους ντοκιμαντέρ - THE BLOOD OF YINGZHOU DISTRICT

05.49- Ντοκιμαντερ μεγάλου μήκους : ΜΙΑ ΑΒΟΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (Με Αλ Γκορ για άλλη μια φορά επί σκηνής να δίνει μαθηματα οικολογικής ευαισθησίας) - Κάποιος πρέπει να πει στους 2 Ελληνες παρουσιαστές οτι ο Γκορ υπέγραψε τη Συνθήκη του Κιότο!

05. 54 - Ο Κλιντ Ιστγουντ και η Σελιν Ντιον παραδιδουν το τιμητικό Όσκαρ στον ΜΑΕΣΤΡΟ ΕΝΝΙΟ ΜΟΡΙΚΟΝΕ (ελιωσε στο κλάμα και εμείς μαζί του)

06.05 - Όσκαρ μουσικής (να το, να το!) : ΓΟΥΣΤΑΒΟ ΣΑΝΤΑΟΛΑΓΙΑ - ΒΑΒΕΛ !!! (Με αβραβευτους Φιλιπ Γκλας, Τομας Νιουμαν, Χαβιε Ναβαρετε, Αλεξαντρ Ντεσπλα ο Αργεντινος το παίρνει 2η φορά σερί. Και Μορικονε τιμητικό της παρηγοριάς! Δηλαδή Ο Γουστάβο είναι genious, ε? Ευγε βρε Ακαντεμι!)

06.15 - ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ - ΜΑΙΚΛ ΑΡΝΤ για LITTLE MISS SUNSHINE (καμία πρωτοτυπία ως προς την επιλογή)

06.25 - Παρουσίαση των 3 τραγουδιών του DREAMGIRLS (υποθέτω ότι ακολουθεί και το αντίστοιχο Όσκαρ)

06.31 - ΟΣΚΑΡ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ - ΜΕΛΙΣΑ ΕΘΕΡΙΤΖ "I NEED TO WAKE UP" (Για πρωτη φορά σε ντοκιμαντερ Οσκαρ τραγουδιού!Λες να σοκαρίστικαν οι Αμερικάνοι με το φιλάκι της Μελίσα στην φίλη της? Στην Ελλάδα παντως θα την καίγαν ζωντανή οι ανησυχούντες χριστιανοί και θα πλήρωνε και πρόστινο στο ΕΣΡ. Α, ρε Παπακαλιάτη πρωτοπόρε!)

06.38 - Παρουσίαση του Little Miss Sunshine

06.40 - Φιλμακι με μονταζ Μαικλ Μαν για τα πολλα πρόσωπα της Αμερικής μέσα από το σινεμά (Nice!)

06.44 - Οσκαρ Μονταζ - ΘΕΛΜΑ ΣΚΟΥΝΜΕΙΚΕΡ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ (Λες η Ακαδημία να ψήνει καλό γλυκό για τον Μάρτιν?)

06.48 - IN MEMORIAM (Για αυτούς που έφυγαν το 2006. Τελευταία εικόνα του βιντεο και με το πιο πολύ χειροκρότημα ο Ρομπερτ Αλτμαν)

06.53 - Α ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ : ΕΛΕΝ ΜΙΡΡΕΝ - Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ (Αφιερωμένο και στην Ελισάβετ!)

06.58 - Μπρεικ. Ακολουθούν Α ανδρικος, σκηνοθεσία και ταινία...(η ώρα των Μαρτιν και Ο Τουλ?)

07. 02 - Α ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ (Η Ρις Γουιδερσπουν αδυνάτισε και έγινε πολύ κούκλα ή είναι ιδέα μου?) : ΦΟΡΕΣΤ ΓΟΥΙΤΑΚΕΡ (Παει ο παπούλης Ο' τουλ, ελπίζω να μην πάθει κανένα εμφραγμα από την κατάθλιψη. 8 φορές χυλόπιτα και ο μιστερ λουζερ ηθοποιός των Όσκαρ)

07.09 - Στηβεν Σπηλμπεργκ, Τζορτζ Λουκας και Φρανσις Φορντ Κοπολα για το βραβείο σκηνοθεσίας στον ... ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ! (το πήρε, το πήρε!) Δεν κάνανε τόσο σαματά στην Ακαδημία για να το δώσουν 3 ιερά τέρατα στον Ινιαρίτου ή τον Φριαρς!

07.10 - Η αίθουσα όρθια χειροκροτάει και επευφημεί τον ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ (Το Χολυγουντ έβγαλε την υποχρέωση σε έναν ζωντανό μύθο). Μαρτιν : "Μήπως έγινε κάποιο λάθος. Παρακαλώ ξαναελεγξτε το φάκελλο!"

07.16 - Ο Τζακ Νικολσον με καλογυαλισμένη καραφλα και η Νταιαν Κιτον (για να μην ρώταει ο Ορέστης "ποια είναι αυτή?") δίνουν το Οσκαρ καλύτερης ταινίας στον ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗ (Το Χολυγουντ αποτίει φόρο τιμής και δίνει τον θριαμβο στην αρένα των Οσκαρ σε ένα σπουδαίο δημιουργό)

07.20 - THE END (Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα) Αντε στην υγειά μας ο πρωινός καφές με κουλουράκια και τοστ αναμεικτο και του χρόνου πάλι εδώ (ή στο LA) να βρεθούμε και να δούμε τα Όσκαρ...

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2007

LITTLE MIRACLE WEEKEND

Βαρβάτο weekend για το Little Miss Sunshine! Σάρωσε στα Indie Spirit Awards και τσίμπησε βραβείο και στα γαλλικά Όσκαρ, τα λεγόμενα και ως Σεζαρ! Half Nelson, Ο Δρόμος για το Γουαντάναμο, Οι Ζωές των άλλων και Λαβύρινθος του Πάνα μερικοί από τους υπόλοιπους νικητές. Τι θα γίνει άραγε σήμερα στα Όσκαρ?

Δείτε εδώ τους νικητές των Spirit awards

Στα Σεζαρ πάλι νικητής με 5 Σεζαρ αναδείχτηκε "Η Λάιδη Τσάτερλι" της Πασκάλ Φεραν. Το ντοκιμαντερ "In the Skin of Jacques Chirac", που εξετάζει τα 40 χρόνια πολιτικής διαδρομής του Γάλλου προέδρου πήρε το Σεζαρ ντοκιμαντέρ ενώ η υποψήφια για το ξενόγλωσσο Όσκαρ "Μέρες Δόξας" του Ρ. Μπουκαρεμπ παρά τις 9 υποψηφιότητες πήρε μηδέν και πήγε άκλαυτη. Με το Σεζαρ μουσικής (για να μην ξεχνάμε το χομπι μας) τιμήθηκε ένας νέος μουσικός, ο Mathieu Chedid, για την εργασία του στο "NE LE DIS A PERSONNE".

Για τους νικητές των Σεζαρ κλικ στο Cesar 2007

Και να μην ξεχάσω την τελευταία "σπουδαία" τελετή πριν τα Όσκαρ, τα Χρυσά Βατόμουρα. Το σίκουελ του "Βασικού ένστικτου" σάρωσε με 4 Βατομουράκια ενώ παρέα στην Σάρον Στοούν κάνουν η Κάρμεν Ηλέκτρα και ο Μ. Ναιτ Σιάμαλαν. Συγχαρητήρια παιδιά και εις ανώτερα (ή μήπως εις κατώτερα?)...

Για τους πέρηφανους μαρμελαδοφάγους του Χόλυγουντ κλικ στο Βατόμουρο

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΤΑΙΝΙΑ

Η μεγάλη στιγμή έφτασε! Στην Αμερική είναι τώρα ξημερώματα και προφανώς κάποιοι ετοιμάζονται για την μεγάλη τελετή. Όταν εμείς θα έχουμε ξημερώματα η μεγάλη γιορτή θα έχει ξεκινήσει και η Ελεν Ντε Τζενέρις θα είναι επι σκηνής! Yes brother!

ΒΑΒΕΛ

Με 7 υποψηφιότητες λογικά είναι το φαβορί. Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν. Αν καταφέρει να επαληθεύσει το θρίλερ των Χρυσών Σφαιρών, που πήγε με πολλές υποψηφιότητες επίσης και έφυγε αναπάντεχα με την Σφαίρα καλύτερης ταινίας μπράβο τους. Αλλά εδώ δεν είναι το μικρό γαλατικό χωριό των Σφαιρών αλλά μια κοινότητα 6000 νοματαίων από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Επιπλέον η Βαβέλ αποτελεί μια βολική λύση γιατί κινείται στον ίδιο δρόμο με τον περσινό νικητή, το Crash.Ίσως το μόνο άλλοθι για αυτή την επιλογή να είναι ότι πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα της multi-global Βαβέλ που επιθυμεί το Χόλυγουντ να γίνει στα επόμενα χρόνια. 45 λεπτά αγγλικά, 25 αραβικά, 25 ισπανικά, γιαπώνεζικα και μόλις 10 δεύτερα γαλλικά. Αυτή είναι η γλώσσα της Βαβέλ μην το ξεχνάτε.

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ

Το μεγάλο φαβορί εφόσον σκεφτούν λογικά και χαρίσουν στον Μάρτιν έναν θρίαμβο στην αρένα των Όσκαρ. Διαβάζω σε σχόλια εφημερίδας σήμερα πως είναι κρίμα για τον δημιουργό Σκορτσέζε να είναι φαβορί με μια διασκεύη μιας ταινίας από το Χονγκ Κονγκ. Σε περίπτωση που δεν το ξέρουν τους λέω ότι η πρώτοτυπη ταινία έγινε η πλέον διάσημη των τελευταίων μηνών και η δημιουργός της "κατά τύχη" βρέθηκε στην κριτική επιτροπή της φετινής Μπερλινάλε, στην οποία συμπτωματικά τα μισά τουλάχιστον μέλη είχαν επίσης συνεργαστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τον Μάρτιν Σκορτσέζε! Η ταινία επίσης αμφισβητήθηκε για την βια (λες και τα Όσκαρ δεν έχουν βραβεύσει ταινίες με βια παλαιότερα) αλλά αυτό που μάλλον ενοχλεί είναι ο σαρκασμός και η χλευαστική αντιμέτωπιση της διαφθοράς που τριγυρίζει το σύστημα. Η τελευταία σεκανς είναι χαρακτηριστική σε αυτό. Δεν λέω άλλα γιατί θα ξεφύγω (σε οικονομία χώρου). Απλά τελειώνω λέγοντας ότι η ταινία είναι η μια από τις δύο που θα ήθελα να κερδίσουν εδώ

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ

Μπήκε από το πουθενά σε 4 μεγάλες κατηγορίες των Όσκαρ. Δεν είναι απλά γιατί ο Ιστγουντ αποτελεί αγαπημένο παιδί της Ακαδημίας. Μετράει πολύ περισσότερο το ότι ο παραγωγός αυτής της ταινίας λέγεται Στηβεν Σπηλμπεργκ. Ο άνθρωπος που πέρυσι έβαλε το "Μόναχο" ταχυδακτυλουργικά στα Όσκαρ κι ας έβραζαν οι τυχόν Εβραίοι ότι τους θίγει τα ιερά και τα όσια. Μιλάμε για μια ταινία υπέροχη, ανθρώπινη, αντιπολεμική, με ευαισθησίες σε ανύποπτο χρόνο (σκεφτείτε ότι όλα γίνονται ενώ οι Αμερικάνοι τους αδειάζουν τόνους μπαρούτι στις πλάτες τους) και το πλέον τολμηρό όλα γίνονται επί 140 λεπτά στα γιαπωνέζικα! 7 ξενόγλωσσες ταινίες έχουν προσπαθήσει κάτι αντίστοιχο στο παρελθόν. Από την Μεγάλη Χίμαιρα (1938) και το Ζ (1969) μέχρι το "Τίγρης και Δράκος" (2000). Όλες βέβαια ήταν όχι μόνο ξενόγλωσσες αλλά και από ξένη χώρα. Φανταστείτε τώρα την εικόνα. Ο φάκελος ανοίγει and the Oscars goes to "Letters from Iwo Jima". Και ποιοι ανεβαίνουν στην εξέδρα ως παραγωγοί? Ο Κλιντ Ιστγουντ και ο Στηβεν Σπηλμπεργκ! Οι οποίοι είναι Αμερικάνοι, και φυσικά καθόλου τυχαία πρόσωπα. Άλλη μια Βαβέλ κερκόπορτα για τα μέλη της Ακαδημίας!

LITTLE MISS SUNSHINE

Δεν θα ήταν υπέροχο να κερδίσει? Μια συμπαθητική μικρή προσπάθεια που ξεκίνησε από το Σαντανς, κοινωνική κωμωδία, ανεξάρτητη με σπιρτάδα, φινέτσα και φρεσκάδα. Εδώ η Ακαδημία θα αναβαπτίσει το εμπορικό πνέυμα της μετά Τιτανικό και Αρχοντα των Δαχτυλιδιών με τα 11 Όσκαρ εποχής. Δίνοντας την διακριση σε μια ανεξάρτητη αμερικάνικη ταινιούλα (το λέω γλυκά και όχι υποτιμητικά). Μια τιμή που αρνήθηκε σε άλλες υπέροχες αντίστοιχες στιγμές των τελευταίων ετών όπως το "Πλαγίως", το "Αφήνοντας το Λας Βέγκας", το "Χαμένοι στην μετάφραση". Όλη η Αμερική πλέον ρισκάρει και ποντάρει στη νική της ταινίας και προφανώς όλοι είναι έτοιμοι για το μοιραίο (εφόσον συμβεί). Ας μην ξεχνάμε ότι είναι η ταινία που κέρδισε τα βραβεία των Σωματείων των Παραγωγών, των Ηθοποιών, των Σεναριογράφων. Άτιμε ΟΠΑΠ δεν έβαλες φέτος στοίχημα με τα Όσκαρ!

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Δεν ξέρω τι ελπίδες έχει αλλά συμπληρώνει άξια την 5αδα. Έχει φαν μέσα στην Ακαδημία, που γενικώς τρελλαίνεται για ιστορίες μοναρχικής τρέλλας και όποτε βρίσκει κάτι καλό του δίνει το στέμμα των Όσκαρ. Βέβαια όλη η προσπάθεια είναι πάνω στην παρουσία της Ελεν Μιρεν άρα κάπου εκεί θα τελειώσει και το πανηγύρι με την ταινία αυτή.

ΤΑ ΦΑΒΟΡΙ

1. LITTLE MISS SUNSHINE
2. Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ
3. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ
4. ΒΑΒΕΛ
5. Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2007

ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ... ΒΡΑΒΕΙΩΝ

Μια ημέρα πριν από τα Όσκαρ δίνονται τα Βατόμουρα, για τους χειρότερους της χρονιάς, και τα Indipendant Spirit Awards, για τις καλύτερες ανεξάρτητες ταινίες της χρονιάς. Μόνο μια φορά έχει συμπέσει η καλύτερη Σπιριτ ταινία να πάρει και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, το 1987, με το ΠΛΑΤΟΥΝ του Ολιβερ Στοούν(τότε ακόμα γύριζε σοβαρές ταινίες). Στην ουσία είναι η βραδιά των low-budget και προχωρημένων δημιουργών, που η Ακαδημία δύσκολα χωνεύει το όραμα τους. Μαικ Φιγκις, Αφοι Κοέν, Αλεξάντερ Πειν, Ανγκ Λι, Στηβεν Σοντερμπεργκ, Σοφία Κόπολα όταν δεν ασχολούνται με το Χόλυγουντ αλλά με τις δικές τους ιδέες και οράματα βρίσκουν εδώ την δικαίωση των ταινιών τους. Πέρυσι μέγας νικητής αναδείχτηκε ο Ανγκ Λι και το Brokeback Mountain ενώ φέτος όλα δείχνουν ότι είναι η χρονιά του Little Miss Sunshine.

Αναλυτικά η 5αδα για καλύτερη ταινία:

LITTLE MISS SUNSHINE
AMERICAN GUN
HALF NELSON
THE DEAD GIRL
PAN'S LABYRINTH

Στην σκηνοθεσία ξεχωρίζει ο Απών Ρομπερτ Αλτμαν, το σκηνοθετικό δίδυμο του Little Miss Sunshine, στους πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες η Τζούλια Λοκτεφ (Day night day night) και ο Ραμιν Μπαχρανί (Man push cart). Στην κατηγορία ξενόγλωσσης ταινίας υποψήφιοι μεταξύ άλλων είναι τα "Ήταν ή δεν ήταν" του Κορνέλιου Πορομποιου (Ρουμανία), "Οι Ζωές των άλλων" του Φλόριαν Ντονεσμαρκ (Γερμανία), "Μέρες δόξας" του Ρασντ Μπουκαρεμπ. (Αλγερία)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ 2 ΟΣΚΑΡ?

Γίνεται και παραγίνεται. Αφορά βέβαια το ενδεχόμενο σενάριο της πολυδιάσπασης και της καθαρής μοιρασιάς σε όσο το δυνατον περισσότερο κόσμο. Και αυτό θα ισχύσει εφόσον μια εκ των Little Miss Sunshine, Βασίλισσα και Ιβο Τζίμα κάνουν την ανατροπή στο τέλος της βραδιάς. Το να κερδίζει και να ξεχωρίζει μια τανία με 3 Όσκαρ το ξέραμε από πέρυσι με το Crash και είχε γίνει και στο παρελθόν (Ο Νονός, Ο Καουμποϊ του Μεσονυχτίου, Καζαμπλάνκα, κ.α.). Ταινία που να έχει διακριθεί με μόλις δύο Όσκαρ έχει να δει ο κόσμος σε τελετή της Ακαδημίας από το... ρετρό έτος 1952! Τότε ήταν που "Το μεγαλύτερο θέαμα στην γη" του θρυλικού Σεσιλ Ντε Μιλ κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σεναρίου.

Πιο πίσω, το 1940 η "Ρεβέκκα" του Χιτσκοκ έχει κερδίσει τα Όσκαρ ταινίας και φωτογραφίας. Το 1938 η ταινία του Φρανκ κάπρα "Δεν θα τα πάρεις μαζί σου" κερδίσε τον τίτλο της καλυτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Το ίδιο συνέβη και το 1930 με το "Ουδεν νέωτερο από το δυστικό μέτωπο" του Λιουις Μαιλστοουν και στην πρώτη τελετή Όσκαρ που έγινε ποτέ με "Τα φτερά" να διακρίνονται ως καλύτερη ταινία της χρονιάς και να κερδίζουν και το Όσκαρ καλύτερων εφε.

Υπάρχουν βέβαια και 2 τελετές που μια ταινία έφυγε απλά με το όσκαρ καλύτερης ταινίας και τίποτα παραπάνω. Ήταν το 1929 με την "Μελωδία του Μπροντγουει" και το 1932 με το "Γκραντ οτελ". Οι περισσότερες βραβεύσεις αυτού του είδους αν παρατηρήσατε έχουν γίνει στην πρώτη φάση της Ακαδημίας μεσοπολεμικά με εξαίρεση το 1952. Ήταν μια εποχή που λίγο πολύ τα Σωματεία κινηματογράφου προσπαθούσαν να προσδιορίσουν τον ρόλο της Ακαδημίας που είχαν φτιάξει.

ΘΗΡΙΟ ... ΕΝΗΜΕΡΟ

Περιμένω με ενδιαφέρον τις προβλέψεις των Ελλήνων δημοσιογράφων για την τελετή των Όσκαρ. Ήδη από σήμερα άρχισαν κάποια... φάλτσα βιολιά. Σε έγκυρη εφημερίδα (όσοι το διαβάσατε το άρθρο καταλάβατε που γράφτηκαν τα παρακάτω) έμαθα λοιπόν ότι τα 3 τραγούδια του μιουζικαλ Dreamgirls ακούγονται και στο θεατρικό μιουζικαλ (που δεν ισχύει, αλλιώς δεν θα ήταν υποψήφια, αφού η Ακαδημία έχει σαν κανόνα να ξεχωρίζει πρώτοτυπες συνθέσεις) αλλά και τό ότι ο Φιλιπ Γκλας μετράει ήδη 2 Όσκαρ και πάει για το τρίτο! Φυσικά θα ήταν δύσκολο το 1997 ο Γκλας να κερδίσει το Όσκαρ μουσικής γιατί το φαινόμενο "Τιτανικός" πήρε τόσο το βραβείο αυτό όσο και εκείνο για το καλύτερο τραγούδι ενώ στην κατηγορία Μουσική για κωμωδία - μιουζικαλ (που ίσχυε τότε για να σπάσει το μουσικό μονόπωλιο των καρτούν) είχε κερδίσει η Ανν Νταντλει για το "Full Monty". Δύσκολο ήταν για τον Γκλας και το 2002 να κερδίσει αφού η Ακαδημία δεν τίμησε την υπέροχη δουλειά του για τις "Ώρες" αλλά ένα εξίσου υπέροχο σκορ, αυτό του Ελλιοτ Γκοτενταλ για την "Φρίντα". Ψάχνω λοιπόν για τα 2 Όσκαρ του Γκλας και δεν τα βρίσκω...

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Η ώρα για τα δύσκολα ήρθε! Σήμερα θα αναλύσουμε το Όσκαρ σκηνοθεσίας. Συνήθως αυτό καταλήγει στα χέρια της ταινίας με τις περισσότερες πιθανότητες για την καλύτερη ταινία. Όχι ότι είναι και νόμος. Φέτος στην κατηγορία συμμετέχουν οι σκηνοθέτες των 4 από τις 5 ταινίες που είναι υποψήφιες και για καλύτερη ταινία.

ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΓΚΟΝΖΑΛΕΘ ΙΝΙΑΡΙΤΟΥ - ΒΑΒΕΛ

Την αξία του την ξέραμε από το 2000. Τότε ξεκίνησε η τρέλλα όταν βγήκε στις αίθουσες το "Αμόρες Πέρος", από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του σύγχρονου μεξικάνικου σινεμά. Τότε ο Ινιαριτου έχασε την πρώτη του ευκαιρία για ένα Όσκαρ, αυτό της ξενόγλωσσης ταινίας. Με τα "21 γραμμάρια" μπαίνει στον χώρο του εμπορικού αμερικάνικου σινεμά χωρίς όμως να απαρνηθεί στο έπακρο τους συνεργάτες του και τις προσωπικές ανησυχίες του, τα υπαρξιακά δίλληματα, τις έντονες εσωτερικές αναζητήσεις, τις εμμονές του σε ένα περιβάλλον μελαγχολικό ή (πιο τραβηγμένο) καταθληπτικό. Στην Βαβέλ ο Ινιαρίτου καταφέρνει να συμφιλιώσει το Χόλυγουντ με την υπόλοιπη υφήλιο. Πήρε 2 σταρ (Μπράντ Πιτ και Κέιτ Μπλάνσετ) και τους έδεσε υπέροχα με μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών εργαλέιων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ξεχώρισαν οι ερμηνείες της Μεξικανής Αντριάνα Μπαράτσα και της Γιαπωνέζας Ρινκο Κικούτσι σχεδόν από την αρχή αλλά η οφέλεια ήταν πολλαπλή για όλη την ομάδα της Βαβέλ. Να συμπληρώσω ότι ο Ινιαρίτου κέρδισε στο τελευταίο φεστιβάλ Καννών το βραβείο σκηνοθεσίας για την υπέροχη πραγματικά δουλειά του και να ίσως δεν πρέπει να στενοχωρηθεί και τόσο που θα χάσει. Το μέλλον είναι όλο μπροστά του και με πολυτιμούς συνεργάτες τον Αριάγα και τον Σανταολάγια θα είναι πάντα στο επίκεντρο της προσοχής μας.

ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ - Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ

Οι Αμερικάνοι παραδέχονται ότι αποτελεί πολύτιμο κομμάτι της συλλογής τους στο παγκόσμιο σινεμά. Ωστόσο ούτε λόγος για βράβευση στα Όσκαρ. 7 φορές προτεινόμενος αλλά μηδέν εις το πήλικον. Και μάλιστα του έχουν χαρίσει φοβερές ψυχρολουσίες. Δεν είναι και λίγο να έχεις τους "Γκάνγκστερς της Νέας Υόρκης" με 10 υποψηφιότητες και να μην κερδίζει η ταινία ούτε μισό αγαλματάκι.΄Ούτε να σε προιδεάζουν για ενδέχομενο θριάμβο με τον "Ιπτάμενο Κροίσο" και στην τελική στροφή της τελετής να βλέπεις τον Ιστγουντ να κάνει σμπαράλια την γιορταστική διάθεση σου.

Φέτος όμως μάλλον φτάσαμε σε μια οριακή στιγμή. Οι πρώτες νύξεις είχαν γίνει από πέρυσι όταν η Ακαδημία και οι σινεφιλ πιστοί άκουσαν σοκαρισμένοι τον Αλτμαν να αποκαλύπτει την εγχείρηση που είχε κάνει πριν 10 χρόνια. Δύο από τους Αμερικανούς μπλογκερ που παρακολουθώ έγραφαν πέρυσι τέτοια εποχή (στον απόηχο της απονομής) : "Συγχαρητήρια στην Ακαδημία. Three six mafia - 1 win, Martin Scorseze - 0!"(Για όσους δεν θυμούνται οι Three six mafia ήταν οι νικητές του περσινού Όσκαρ τραγουδιού με τον ανήκουστο τίτλο τραγουδιού "It's hard out here for a pimp"). Η κουβέντα λοιπόν είχε ξεκινήσει και ο Μαρτιν την ενίσχυσε όταν έβγαλε την ταινία του σε διανομή.

Ολόκληρη η καμπάνια της ταινίας στηρίχτηκε πάνω του και πάνω στο χρέος της Ακαδημίας στο όνομα του. Οι οιωνοί είναι φέτος - 30 χρόνια μετά την πρώτη κρυάδα - κάτι παραπάνω από θετικοί. Κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα, το βραβείο του Σωματειου Σκηνοθετών (για πρώτη φορά) και δείχνει να είναι το σίγουρο φαβορί τηε κατηγορίας.

Δεν συμφωνώ με όσους λένε ότι δεν πρέπει να το πάρει. "Ο πληροφοριοδότης" δεν είναι μέτρια ταινία όπως λένε. Είναι κλασσικό Scorseze epic movie. Στους δρόμους μιας πόλης, το πρόσωπο της διαφθοράς, ο νόμος της μαφίας, με δυνατές ερμηνείες (επιβεβαιωθηκε το στοίχημα του για τον Ντι Κάπριο, κερδιζει μια φοβερή συνεργασία με τον Νικολσον, έχει καταπληκτικές ερμηνείες απο όλο το καστ και μας συστήνει τη νεα ηθοποιό Βέρα Φορμίγκα). Και δεν είναι αυτοί οι μόνοι λόγοι που θα γουστάρω να τον δω φέτος με ένα αληθινό Όσκαρ και όχι με το παρηγοριάς εγκώμιον. Είναι κινηματογραφικό τέρας γνώσεων, έχει γυρίσει μερικές απο τις κορυφαίες ταινίες της προηγούμενης 30ετίας, διασκέυασε για την μεγάλη οθόνη Νίκο Καζαντζάκη, λατρεύει τον Ελία Καζάν, έδωσε έναν Χρυσό Φοίνικα στον Αγγελόπουλο και ήταν η "σκια" στην παραγωγή των "Νυφών" του Βούλγαρη. Φτάνουν ή θέλετε κι άλλα?

ΚΛΙΝΤ ΙΣΤΓΟΥΝΤ - ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ

Όταν είδα το όνομα του στην κατηγορία ψιλοανησύχησα. Δεν είχα άδικο. Ο Κλιντ είναι πάντα το σκληρό καρύδι που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Έτσι και τώρα. Κάποιοι βιάστηκαν να πουν ότι φέτος είναι εκτός Όσκαρ αλλά εκείνος απέδειξε ότι είναι και θα διεκδικήσει με αξιώσεις το 6ο Όσκαρ. Έχει μεγάλο φαν-κλαμπ μέσα στην Ακαδημία και επιπλέον φέτος στην όμαδα παραγωγής του το Νο1 πρόσωπο που επηρεάζει πρόσωπα και καταστάσεις στο Χόλυγουντ, τον Στήβεν Σπήλμπεργκ. Σκεφτείτε μάλιστα ότι ο 78χρονος Ιστγουντ κατόρθωσε να γυρίσει 2 ταινίες ταυτόχρονα και η μια να είναι με γιαπωνέζικο καστ! Δεν ξέρω ποιος νεοτερός του σκηνοθέτης θα τα έκανε αυτά και θα περνούσε μάλιστα και τα πλέον σούσι (ωμά) απαγορευτικά αντιπολεμικά και αντιηρωικά μήνυματα στην συντηρητική Αμερική του σήμερα. Ικανός για άλλη μια φορά για τη ζημιά? Θα στερήσει και πάλι από τον Μάρτιν την χαρά της νίκης? Είναι πιθανόν γιατί απλά είναι σπουδαίος σκηνοθέτης.

ΣΤΗΒΕΝ ΦΡΙΑΡΣ - Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Έχει μάλλον τις λιγότερες πιθανότητες από τους 5. Δεν πιστεύω ότι θα τον πειράξει και τόσο αφού η ταινία του παλεύει για 2-3 Όσκαρ και κέρδισε έτσι κι αλλιώς πόντους με τις εύστοχες επιλογές του στην διαχείριση της ιστορίας του. Υποψήφιος για Bafta, Χρυσή Σφαίρα, Σωματείο Σκηνοθετών.

ΠΟΛ ΓΚΡΙΝΓΚΡΑΣ - ΠΤΗΣΗ 93

Ο Πολ Γκρινγκρας είναι ο μόνος σκηνοθέτης που η ταινία του δεν είναι υποψήφια και για το μεγάλο βραβείο τηε βραδιάς. Ο ίδιος πάντως (μαζί με τον Κλιντ) έβγαλε εκτός μάχης τον Μπιλι Κοντον και το σκηνοθετικό ντουέτο του Little miss sunshine. Η πρώτη σκηνοθεσία για ταινία της 11ης Σεπτεμβρίου που φτάνει στα Όσκαρ και δικαίως. Ο Γκρινγκρας αξιοποιεί εύστοχα το υλικό του. Με ντοκιμαντεριστικο ύφος, λιτότητα έκφρασης, άγνωστους ηθοποιούς (απο τους οποίους έβγαλε το καλύτερο τους ερμηνευτικό είναι) και την παραμικρή υπόνοια πατριδοκαπηλείας, εύκολης προπαγάνδας ή ανέξοδου μελό λαϊκισμού γυρίζει μια από τιε κορυφαίες ταινίες του 2006. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι ενώ τα τραύματα είναι νωπά από την 11η Σεπτεμβρίου δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους συγγενείς των θυμάτων της μοιραίας πτήσης που να δυσφόρησε ή να ενοχλήθηκε από τις επιλογές του σκηνοθέτη. Γιατί πολύ απλά πέρα από το στερεότυπο κακός θύτης - καλό θύμα ο Γκρινγκρας αφηγήται την ιστορία ανθρώπων που φοβούνται, νιώθουν ανασφάλεια, κάνουν επιλογές ζωής. Και αυτό αφορά αμφότερες τις πλευρές της αεροπειρατείας της Πτήσης 93. Ανέλπιστη έκπληξη η βραβεύση του αλλά αν συμβεί θετική και ευχάριστη εξέλιξη

ΦΑΒΟΡΙ

1. ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ
2. ΚΛΙΝΤ ΙΣΤΓΟΥΝΤ
3. ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΙΝΙΑΡΙΤΟΥ
4. ΠΟΛ ΓΚΡΙΝΓΚΡΑΣ
5. ΣΤΗΒΕΝ ΦΡΙΑΡΣ

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - Α ΑΝΔΡΙΚΟΣ

Σήμερα η σειρά των ανδρών. Α ανδρικός ρόλος και ίσως μια πρώτης τάξεως έκπληξη να γίνει εδώ...


ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ - ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ

Η Ακαδημία είχε κέφια όταν πρότεινε τον Ντι Κάπριο ως Ντάνι Αρτσερ και όχι ως Μπίλι Κόστογκαν (Πληροφοριοδότης). Οι ηθοποιοί δηλαδή έκριναν ότι εδώ ο Ντι Κάπριο ήταν καλύτερος γιατί τα Σωματεία προτείνουν και μετά όλοι μαζί (και οι 6000) ψηφίζουν. Ο Ντι Κάπριο δήλωσε ότι μετά τον Τιτανικό ήθελε να σταματήσει να ασχολήται με το σινεμά και το σταριλίκι που του χάρισε γιατί δεν κέρδισε υποψηφιότητα τότε. Δηλαδή τώρα αισθάνεται χαρούμενος που δεν προτάθηκε για τον καλύτερο ρόλο του και βρίσκεται στην τελετή με ένα υλικό όχι τόσο καλό όσο αυτό του Πληροφοριοδότη? Εν πάσει περιπτώσει όταν ακούτε τέτοιες σαχλαμάρες μην τις πιστεύετε πολύ απλά γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν το ίδιο μικρόβιο. Θες να συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα από αυτή την δουλειά... Και ο Λιο το ξέρει καλά και παίζει ανάλογα το παιχνίδι. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ο Αρτσερ του Ντι Καπριο (η 3η υποψηφιότητα του μετά τον large Χάουαρντ Χιουζ του Ιπτάμενου Κροίσου και το ιδιαίτερο παιδί Αρνι Γκρειπ στο "Τι βασανίζει τον Γκιλμπερτ Γκρειπ?") και μπορεί να πάει για το θάυμα μπορεί και όχι (και αυτό το όχι είναι πιο πιθανό)

ΡΑΙΑΝ ΓΚΟΣΛΙΝΓΚ - ΧΑΦ ΝΕΛΣΟΝ

Παιδιά αν η ταινία αυτή βγει στα σινεμά τρέχτε επειγόντως να την δειτε. Ένα υπέροχο κοινωνικό και πολιτικό μανιφέστο με μια προσωπική ιστορία ενδάμεσα, αυτή του καθηγητή και γυμναστή σε ένα λύκειο με εξάρτηση στα ναρκωτικά και μια μαθήτρια του που ανακαλύπτει το μυστικό του καθηγητή και αναπτύσει έναν πόλύ όμορφο φιλικό δεσμό με τον δάσκαλο της. Ο Γκοσλινγκ είναι αφοπλιστικά υπέροχος και χαίρομαι πολύ που η Ακαδημία φέτος τόλμησε να περάσει και τέτοιες ταινίες στην λίστα της. Από το Σαντανς σε διάφορα φεστιβάλ του κόσμου και μετά στα Όσκαρ. Μια διαδρομή που πλέον μας τροφοδοτεί με σινεμά γεμάτο φρεσκάδα και ορμή για ζωή. Πάρολα αυτά εδώ είναι Όσκαρ μεγάλε Γκοσλινγκ και όχι Σαντανς ή Spirit awards άρα πιάσε στασίδι δίπλα στον Μπραντ, την Αντζελίνα, τον Λιο και τα άλλα γκλαμ παιδιά, χειροκρότησε, πάρε και κανένα αυτόγράφο (για την ανηψιά σου βρε) και enjoy the show and nothing else!


ΠΗΤΕΡ Ο ΤΟΥΛ - ΒΕΝΟΥΣ

Ρόλος ζωής για το υπέργηρο Ιρλανδό ηθοποιό. 7 φορές έφτασε στην πηγή αλλά η Ακαδημία τον έγραψε εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Ρόλους σπουδαίους σε ταινίες όπως Λόρενς της Αραβίας, Μπέκετ, Λιοντάρι του χειμώνα, Αντίο Κε Τσίπς, κ.α. Εδώ για 8η φορά υπό την σκηνοθετική έπιβλεψη (γιατί ο Ο Τουλ δεν χρειάζεται οδηγίες νομίζω) του Ροτζερ Μιτσελ και σε σενάριο Χανιφ Κιουρείσι παίζει τον Μωρίς, έναν υπερήλικα ηθοποιό - απόμαχο της ζωής που όμως δεν χάνει το κουράγιο για να φλερτάρει, να ερωτευτεί, να ζήσει την μαγεία μαζί με μια πιτσιρίκα (την Λέσλι Γουιτακερ) η οποία με το πες πες τελικά υποκύπτει στην ... οποια γοητεία του παππού Ο Τουλ. Ρόλος ζωής για τον Ο Τουλ όπως έλεγα γιατί δεν διστάξε ποτέ να κάνει τον μανδύα του σταρ σκουπίδι μέσα από μια έντονη μποέμ ζωή. Ισορροπεί μεταξύ του ένδοξου τότε και του παρηκμασμένου τώρα. Τον ψηφίζω γιατί σε αντίθεση με τον πολύ κόσμο δεν μου άρεσε ο Φορεστ Γουιτακερ και ο Ο Τουλ απέδειξε ότι είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Ήταν το 2003 όταν φώναξε ότι δεν γουστάρει μνημόσυνα και τιμητικά Όσκαρ αφού είναι ενεργός ηθοποιός και έτοιμος πάντα για την μεγάλη τιμή. Είχε δίκιο, κέρδισε την υποψηφιότητα και τώρα ετοιμάζεται να επαναλάβει τον άθλο του Πολ Νιούμαν. Μαγκιά του!


ΓΟΥΙΛ ΣΜΙΘ - ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Η 2η υποψηφιότητα του Σμιθ μέσα σε 5 χρόνια. Το 2002 ήταν για τον (Μωχαμετ) Αλί ενώ τώρα για τον Κρις Γκαρντνερ, έναν άνεργο, άστεγο, άτυχο πατέρα ενός πιτσιρικά που τελικά παλεύει και τα καταφέρνει όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να καταξιωθεί από το πουθενά. Ρόλος Νίκου Ξανθόπουλου με έναν Βασιλάκη Καίλα για συνοδό στις δύσκολες στιγμές που αδειάζετε τα χαρτομάντηλα από την τσέπη. Συμπαθής ο Σμιθ αλλά τίποτα παραπάνω. Υπήρχαν και καλύτεροι για να πλαισιώσουν την κατηγορία αλλά ας μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Κι αυτός μια χαρά θα απολάυσει το σώου, θα χειροκροτήσει, θα δοκιμάσει τους κεφτεδες της δεξίωσης σε σχήμα Όσκαρ και την επόμενη πρωί θα πάρει το πηλοφόρι και θα βγει στην βιοπάλη για το παντεσπάνι του.

ΦΟΡΕΣΤ ΓΟΥΙΤΑΚΕΡ - Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ

Το φαβορί σχεδόν για όλους. Ο αιμοδιψής δικτάτορας Ιντι Αμιν Νταντά της Ουγκάντα. Τώρα να την πω την αμαρτία μου η λευκή μαιμού του Αμιν, ο Σκοτσέζος νεαρός γιατρός Νίκολας Γκάριγκαν, που τον ερμηνεύει καταπληκτικά ο Τζείμς Μακ Αβοϊ, μου άρεσε περισσότερο. Έχω δει τον Γουίτακερ σε καλύτερες στιγμές του χωρις καν να σκεφτεί κανείς ότι αξίζει βραβείο. Δεν λέω καλός, με ενδιαφέρον, κινείται μεταξύ μεγαλομανίας και σχιζοφρένεια Νέρωνα και αθώοτητα και ανευθυνότητα μικρού παιδιού αλλά δεν με έπεισε, τι να κάνω? Επειδή κάνει τον Νταντά? So what? Πάντως έχει μαζέψει μια οκά βραβεία. Σφαίρα, Bafta, Σωματείου Ηθοποιών και δεν τελειώνει η λίστα μέχρι αύριο. Ας δώσει το Όσκαρ στον Ο τουλ όμως και δεν πειράζει θα το πάρει σε 5 χρόνια αν καταφέρει να ερμηνεύσει τον Πολ Ποτ! η αξία του είναι δεδομένη.

ΤΑ ΦΑΒΟΡΙ

1. ΠΗΤΕΡ Ο ΤΟΥΛ (ρισκάρω έτσι για αλλαγή)
2. ΦΟΡΕΣΤ ΓΟΥΙΤΑΚΕΡ
3. ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ
4. ΓΟΥΙΛ ΣΜΙΘ
5. ΡΑΙΑΝ ΓΚΟΣΛΙΝΓΚ

Λίγο ακόμα και τελειώνω με τις προβλέψεις μου. Σε 72 ώρες έτσι κι αλλιώς θα καταλήξουν στον κουβά!

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2007

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΤΕΧΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Μόλις είδα την πατάτα της Μπαρτσελόνα, ετοιμάσα την αυριανή εκπομπή (Αφιέρωμα στα φετινά όσκαρ) και τώρα ήρθα εδώ. Σήμερα κάποιες τεχνικές κατηγορίες που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

ΚΑΛ. ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

Μια αρκούντως καλλιτεχνική και ταυτόχρονα τεχνική κατηγορία. Υποψήφιοι είναι : Dreamgirls, Ο Καθοδηγητής, Λαβύρυνθος του Πάνα, Πειρατες της Καραϊβικής και το Πρεστίζ.

Η ομάδα του Dreamgirls (Νανσι Χαι και Τζον Μαιρ) είναι σπεσιαλίστες σε μιουζικαλ και ταινίες εποχής. Μάλιστα ο Μαιρ πέρυσι είχε κερδίσει το ίδιο βραβείο για την πολύ καλή δουλειά του στις "Αναμνήσεις μιας γκείσας". Είναι το ένα από τα δύο φαβορί της κατηγορίας

Η ταινία του Ντε Νίρο "Ο Καθοδηγητής" παρότι είχε υψηλές προσδοκίες τελικά κατάφερε να κερδίσει μόνο μια υποψηφιότητα, την παρούσα. Η Ζανιν Οουπγολ έχει προταθεί συνολικά 4 φορές για την επιμέλεια ταινιών όπως "Λος Αντζελες Εμπιστευτικό", "Πλεζαντβιλ", "Το μεγάλο φαβορί" και φέτος για τον "Καθοδηγητή". Ταινία εποχής και εδώ και ένα πολύ φροντισμένο περιβάλλον στο σετ της ταινίας αλλά καμία τύχη για ακόμη μια φορά για την συγκεκριμένη κυρία.

Ο Μεξικανός Εουγκένιο Καμπαγέρο είναι το δεύτερο φαβορί της κατηγορίας για την πολύ καλή δουλειά του στον Λαβύρινθο του Πάνα. Μεταφέρει τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια της Ισπανίας έξοχα. Είναι η πρώτη υποψηφιότητα του και όπως ίσως φαίνεται και τυχερή.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Ρικ Χαινριχ που ανέλαβε το δεύτερο μέρος του "Πειρατές της Καραιβικής". Νομίζω είναι μια υποψηφιότητα που θα έπρεπε να μετρήσει πιο πολύ. Ο συγκεκριμένος κύριος έχει κερδίσει το 1999 το Όσκαρ για την εξαιρετική καλ. διεύθυνση του "Ακέφαλου καβαλάρη" του Μπάρτον ενώ υπήρξε συνεργάτης των Ανγκ Λι (Χουλκ) και Κοέν (Φάργκο)

Άλλος πρωτάρης ο Νειθαν Κροουλι για το "Πρεστιζ". Και εδώ έχουμε μια ταινία εποχής αλλά τίποτα παραπάνω σαν σχόλιο αφού η ταινία απλά συμπληρώνει την 5αδα. Θα ήταν καλύτερα η Ακαδημία να έδινε καμιά υποψηφιότητα παραπάνω σε καμιά άλλη ταινία και να μην μοιράζει ελπίδες σε ξέμπαρκους αλλά όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνικές κατηγορίες. Μαύρη Ντάλια, Παιδιά των Ανθρώπων, Ο μάγος Αιζενχαιμ, Λαβύρινθος του Πάνα και Πρεστιζ οι υποψήφιοι και πάμε να δούμε τι γίνεται.

Η Μαύρη Ντάλια ξεκίνησε στη Βενετία με υψηλές φιλοδοξίες και οσκαρικά όνειρα αλλά καταποντίστηκε άσχημα. Μόνη οσκαρική παρηγοριά η ορφανή και μόνη υποψηφιότητα του Ούγγρου Βίλμος Ζιγκμοντ. Έχει προταθεί άλλες 3 φορές για τα "Στενές επαφές 3ου τύπου" (εδώ το κέρδισε), τον "Ελαφοκυνηγό" και "Το ποτάμι". Παλιός γνώριμος της Ακαδημίας, έχει συνεργαστεί με τον Σπήλμπεργκ στα πρώτα του βήματα (δεκαετία '70) και έχει μερικές ακόμα αξιόλογες ταινίες στο βιογραφικό του αλλά φέτος Όσκαρ γιοκ!

Ο Εμανουέλ Λουμπέσκι είναι το μεγάλο φαβορί της κατηγορίας. Η εξαιρετική δουλειά του για τα "Παιδιά των ανθρώπων" πράγματι δικαιολογεί το βραβείο. Κι όταν λέω εξαιρετική δουλειά εννοώ τραβελινγκ μακράς διάρκειας και επίπονη δουλειά σε σκηνικό πλήθος από σετ. Πόλη, επαρχία, βομβαρδισμένο τοπίο, γρήγορες και στιγμιαίες αντιδράσεις με τον φακό σε λεπτομέρειες μιας σκηνής και ξανά πίσω γκρο πλαν στον Κλαιβ Οουεν. Έχει ήδη τιμηθεί στη Βενετία και στα Bafta, έχει πάρει το βραβείο του αντίστοιχου Σωματείου και ακόμα κάποια βραβεία από διάφορες ενώσεις κριτικών. "Little Princess", "Sleepy Hollow", "New World" οι προηγούμενες άτυχες υποψηφιότητες του Μεξικάνου.

Κανένα σχόλιο για τον Ντικ Ποουπ του Αιζενχαιμ και τον Γουολι Πφιστερ του Πρεστιζ, που απλά συμπληρώνουν την 5αδα. Καλός συνεργάτης του Μαικ Λι μεταξύ άλλων ο πρώτος και υποψηφιος και πέρυσι για το Batman begins και στενός συνεργάτης του Κρίστοφερ Νόλαν ο δεύτερος.

ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ

Τσουνγκ Μαν Γεε. Δεν ξέρω αν λέει κάτι το όνομα αλλά η Ακαδημία το τιμησε με μια υποψηφιότητα, την μοναδική της ταινίας "Η κατάρα του χρυσού λουλουδιού". Μίλάμε βέβαια για ένα κινέζικο παραμύθι, το τρίτο μέρος μιας τριλογίας του Ζανγκ Γιμου. Πλούσια κουστούμια με λεπτομέρειες και χρώματα εντυπωσιακά που χάνεσαι όταν τα κοιτάς. Παρότι η ταινία ορφανή από άλλες οσκαρικές υποψηφιότητες έχει ελπίδες διάκρισεις γιατί οι Κινέζοι σπανε πλάκα με το Χόλυγουντ και με αυτές τις ταινίες κάνουν απλά πρόβες Πεκίνου 2008. Τα αμερικανάκια ξέρουν να εκτιμούν το αληθινά καλό και διαφορετικό όταν το βρίσκουν.

"Ο Διάβολος φορούσε Πράντα". Προσωπικά θεωρώ την Πατρίσια Φιλντ την αδικήμενη της κατηγορίας. Δεν υπολογίζεται στα φαβορί αλλά έχει κάνει σημεία και τέρατα στην ταινία. Ολος ο κόσμος της σύγχρονης μόδας περνάει από τα καρέ της ταινίας. Με την δουλειά της αποτίει έναν ξεχωριστό φόρο τιμής στον χώρο. Ασε που έντυσε την Αν Χαθαγουει και την Εμιλυ Μπλαντ θεϊκά. Ελληνικής καταγωγής και ενδυματολόγος της Σαρά τζέσικα Παρκερ στο Sex and the city. Έχει την ψήφο μου αλλά δεν μετράει και τόσο στην συγκεκριμένη φάση

Γνωστή της φαμίλιας Κόπολα η Ιταλίδα Μιλένα Κανονέρο κάνει φοβερή δουλειά με τα κουστούμια της "Μαρία Αντουανέτα", τον Τιτανικό της Σοφία Κόπολα αφού η ταινία βυθίστηκε αυτάνδρη από την προβολή της στις Κάννες (πρόσφατα με λύπη μάθαμε όλοι ότι θα βγει κατευθείαν σε dvd στην ελληνική αγορά). Σπεσιαλίστρια στα κουστούμια εποχής με 2 Όσκαρ στο ενεργητικό της για τις ταινίες "Μπαρυ Λιντον" και "Δρόμοι της φωτιάς". 8 φορές συνολικά προτάθηκε και έχει συνεργαστεί με τον Μπαμπά Κόπολα(Κοτον κλαμπ και Τάκερ), τον Σιντνει Πολακ(Πέρα από την Αφρική), τον Γουωρεν Μπιτι(Ντικ Τρεισι), την Τζούλι Τειμορ (Τίτος), τον Στηβεν Σοντερμπεργκ (Ocean's 12). Αξίζει το βραβείο, δεν νομίζετε?

Η Ιρλανδεζα Κονσολάτα Μποιλ συμπληρώνει την 5αδα για τα κουστούμια της Βασίλισσας του Φριαρς. Η Ακαδημία πάντα εκτιμάει λεπτοδουλειές που έχουν σχέση με την βασιλική οικογένεια της Αγγλίας. Εδώ δεν υπάρχει κάτι φοβερό. Μιλάμε για σύγχρονη ιστορία αλλά η δυσκολία ενδυματολογικά εστιάζεται στον συντηριτικό κόσμο του Μπακιγχαμ και στο πρώτοκολλο μεταξύ Νταουνιγκ Στριτ και παλατιού.

ΜΟΝΤΑΖ

Για μερικούς η κατηγορία που πολλές φορές κρίνει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Κι αυτό γιατί συνήθως η Ακαδημία το δίνει σε αυτή την ταινία που ξεχωρίζει. Φέτος όμως μπορεί και να μην μετρήσει αυτό το γιατροσόφι.

Η Βαβέλ εδώ έχει εξαιρετικό team.Οι Νταγκλας Κρις και Στηβεν Μιριονε πραγματικά στέκονται με άψογο τρόπο απεναντι στο υλικό της ταινίας. Ο ρυθμός είναι σταθερός και δεν υπάρχει κάνενα χάσμα ή πρόβλημα με την μεγάλη διάρκεια τηε ταινίας. Ευστοχες παρεμβάσεις και γρήγορες εναλλαγές από σκηνή και σκηνή. Να συμπληρώσω ότι ο Μιριονε είχε κερδίσει το Όσκαρ για κάτι αντίστοιχο με την εργασία του στην Βαβελ, για το Τραφικ. Το ντουέτο κέρδισε και το βραβείο του Σωματείου Μοντερ αλλά όχι μόνο του. Το μοιράστηκε με την κυρία...

Θέλμα Σουνμεικερ του Πληροφοριοδότη. Η πιστή μοντερ του Σκορτσέζε όλα αυτά τα χρόνια. 6 φορές έχει προταθεί, σχεδόν όλες για ταινίες του Μαρτιν και οι 2 μάλιστα κατέληξαν με ένα Όσκαρ ανα χείρας (Οργισμένο είδωλο και Ιπτάμενος Κροίσος). Είναι πολύ πιθανό να κερδίσει και να αποτελέσει την πρώτη χαρά της ομάδας Σκορτσέζε την βραδυά των Όσκαρ (σενάριο, σκηνοθεσία και ταινία είναι τα υπόλοιπα δυνατά σημεία της ταινίας)

Διαδικαστικό χαρακτήρα θα έχει η παρουσία του Στηβεν Ροζενμπλαμ (Ματωμένο διαμάντι), των Αλεξ Ροντριγκεζ και Αλφόνσο Κουαρόν (Παιδιά των ανθρώπων) και της μακροσκελούς ομάδας της Πτήσης 93, η οποία όμως είναι το αουτσάιντερ και μπορεί να κάνει τη ζημιά.

ΜΑΚΙΓΙΑΖ

Να σχολιάσω τι? Ότι η Ακαδημία έχει δώσει υποψηφιότητα στο απαράδεκτο "Κλικ"? Μονομαχία μεταξύ Πάνα και Αποκαλύπτο. Εγώ πάντως ψηφίζω Αποκαλύπτο.

Όσο για τις υπόλοιπες κατηγορίες των εφε οι Πειρατές έχουν τον πρώτο λόγο αφού κερδίσαν και στο αντίστοιχο Σωματείο.

ΤΑ ΦΑΒΟΡΙ

Καλ διευθυνση

1. ΛΑΒΙΡΥΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ
2. DREAMGIRLS
3. ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ

Φωτογραφία

1. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
2. ΛΑΒΙΡΥΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ
3. ΜΑΥΡΗ ΝΤΑΛΙΑ

Κουστούμια

1. DREAMGIRLS
2. ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΛΟΥΛΟΥΔΙΟΥ
3. Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ ΠΡΑΝΤΑ

Μοντάζ

1. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ
2. ΒΑΒΕΛ
3. ΠΤΗΣΗ 93

Για τα υπόλοιπα δεν ασχολούμαι. Αυρίο πάλι με πιο γκλαμουρατες κατηγορίες!

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2007

ΠΕΝΤΕ ΕΥΚΟΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Πέντε πράματα για μένα? Και τώρα εγώ πρέπει να σας πω την ιστορία της ζωής μου του νοου ας μπέτα(to know us better)? Κρατηθείτε και η ταινία ξεκινάει:

1. Η πρώτη ταινία που είδα ήταν σε ηλίκια 4,5 ετών στον κινηματογράφο Αγγέλικα στην Αγίου Δημητρίου (τώρα είναι σουπερ μαρκετ) ένα μιούζικαλ του Τζον Χιούστον, το "Άννυ". Η πρώτη μου αντίδραση όταν μπήκα στην αίθουσα και είδα την τεράστια οθόνη? "Πω,πω μια μεγάλη τηλεόραση!" (Για να καταλάβετε σε ποια γενιά ανήκω)
2. Στον μεγάλο τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987 ο πατέρας μου πήρε όλη την οικογένεια και μας έβγαλε για βόλτα και παγωτό στην Αρετσού. Εγώ δεν πήρα παγωτό τότε αλλά υποχρέωσα τον πατέρα μου (που σιχαίνεται τα αθλητικά όσο τίποτα άλλο) από τότε και μέχρι σήμερα να παρακολουθεί όλους τους πιθανούς τελικούς ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλλει, στίβου, τένις, μπάντμιντον,κ.α. Οι μόνες 2 φορές που κατάλαβε την μαγεία του παιχνιδιού ήταν ένα ματς Ρεάλ-Μπάγερν πρόπερσι(αν θυμάμαι καλά) και φυσικά ο θρυλικός τελικός του EURO 2004.
3. Πέρασα στο ΤΕΙ Τουριστικών Επιχ. στην Ηγουμενίτσα αλλά δεν πάτησα ούτε σε μισό μάθημα.
4. Τα Χριστούγεννα γνώρισα μια κοπέλα που δεν ήξερε ποιος είναι ο Βιμ Βέντερς! Ειλικρινά μου έκανε τεράστια εντύπωση μετά από τόση βαβούρα όλο τον Νοέμβριο με τον Βέντερς να έχει έρθει στο Φεστιβάλ Θεσσαλόνικης. Φυσικά η συνάντηση αυτή ήταν η πρώτη αλλά και η τελευταία.
5. Μέχρι και την έκτη δημοτικού ήθελα να γίνω αρχαιολόγος, στο γυμνάσιο αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, στην τρίτη λυκείου και από μια πλάκα που μου έκανε ένας φίλος και μια γνωστή μου κοπέλα ξεκίνησα να γράφω και να κάνω ραδιόφωνο.

Για την συνέχεια του παιχνιδιού προτείνω τους : Cinematia, basik-ly, Seven Film Gallery, ANemos, Enteka

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΣΕΝΑΡΙΑ

Σειρά έχουν τα σενάρια των Όσκαρ για σήμερα. Ως γνωστόν τα σενάρια χωρίζονται σε πρώτοτυπα και διασκευασμένα. Και έχουμε πολύ καλό πράγμα φίλοι μου για φέτος εδώ...

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Το πρώτοτυπο σενάριο έχει να κάνει με μια έμπνευση του σεναριογράφου. Μια ιδέα, ένα όνειρο, μια εικόνα σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη είναι αρκετός λόγος για να διαμορφώσεις την δική σου σεναριακή γραφή και να την εκφράσεις στο πανί της οθόνης. Εντάξε δεν είναι τόσο απλό αλλά κάπως έτσι ξεκινάς και στην πορεία βρίσκεις και τα υπόλοιπα συστατικά μιας δημιουργίας.

Στο πρωτότυπο σενάριο φέτος έχουμε την δύσκολη εβδομάδα της Βασίλισσας Ελιβάβετ Β τον μοιραίο Σεπτέμβρη του 1997, όταν πεθαίνει η πριγκίπισσα Νταϊνα, ένα πολιτικό αλληγορικό παραμύθι για την Ισπανία του Φράνκο, μια δυσλειτουργική και παλαβή οικογένεια που θριαμβεύει σε έναν διαγωνισμό παιδικών καλλιστείων, την ιστορία των γιαπωνέζικων στρατευμάτων στο πεδίο του Ειρηνικού (Ιβο Τζίμα) και την δυσκολία στην ανθρώπινη επικονωνία στον σύγχρονο κόσμο μέσα από μια αλυσίδα γεγονότων που συνδέουν και αλλάζουν την ζωή μιας ομάδας ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. Αρκετά ενδαφέρον, ε?

ΒΑΒΕΛ - Σενάριο : Γκιγιέρμο Αριάγα πάνω σε μια ιδέα των Γκ. Αριάγα και Αλ. Γκονζάλεθ Ιναρίτου

Μόνο ύμνους θα γράψω εδώ. Ζηλεύω τον Γκιγιέρμο Αριάγα (και όταν λέω ζηλέυω εννοώ ότι τον θαυμάζω απεριόριστα) γιατί έχει φοβερές ιδέες στο μυαλό του. Δείτε εδώ τι συμβαίνει. Μια κυνηγετική καραμπίνα που πέφτει στα χέρια 2 παιδιών στην άγονη επαρχία του μαρόκου γίνεται παιχνίδι και αφορμή για να ξεκινήσει ένα ντόμινο γεγονότων στη ζωή ανθρώπων στα 4 σήμεία του ορίζοντα. Από το ηλήθιο παιχνίδι τους τραυματίζεται μια Αμερικάνα τουρίστρια, που βρίσκεται στη χώρα με τον άντρα της, σε μια δοκιμή αν αντέχει ή όχι ο γάμος τους ενώ πίσω στην Αμερική η Μεξικάνα γκουβερνάντα αποφασίζει να πάρει τα παιδιά του ζεύγους παράτυπα στο Μεξικό, όπου παντρεύεται ο γιος της. Η καραμπίνα που γίνεται παιχνίδι ανήκει σε έναν Γιαπωνέζο που είναι χήρος και έχει μια έφηβη κόρη κωφή, που διψάει για αγάπη και τρυφερότητα, για φιλία και για έρωτα. Μέσα σε αυτή την ιστορία ο σεναριογράφος και φυσικά ο σκηνοθέτης περνάει όλη την μετά την 11η Σεπ 2001 υφήλιο μέσα από την κάμερα. Μια βαβέλ κανονική, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλενα και πιο δύσκολη η επικοινωνία, η κατανόηση και η συγκατάβαση προς τον πλήσιον μας. Μια κίνηση, μια πρόταση, μια σκέψη που μπορεί να μεταφραστεί με λάθος τρόπο και να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως γιατί ως γνωστόν η αλήθεια ποτέ δεν είναι απλά μια. Στολίδι σενάριο που αναλύει 10-15 χαρακτήρες με σαφήνεια και βάθος προσπαθώντας να μας δείξει την διαφορετίκοτητα και τον πλούτο αντιδράσεων και συμπεριφορών μην αγνοώντας ταυτόχρονα και την ειδική ταυτότητα τους που κρύβει γλώσσα, πίστη, θρησκεία, κοινωνική θέση.

Να θυμίσω απλώς ότι ο Αριάγα στο παρελθόν έχει κάνει σενάρια των ταινιών Αμορες Πέρος, 21 Γραμμάρια, Οι 3 ταφές του Μελκιάδες Εστράδα. Όλα αριστουργήματα!

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΒΟΤΖΙΜΑ - Σενάριο: Ιρις Χιτόμι Γιαμασίτα πάνω σε μια ιστορία των Ιρις Γιαμασίτα και Πωλ Χάγκις

Άλλο ένα κέντημα εδώ! Μια πολεμική ιστορία που εξελλίσεται σε άκρως αντιπολεμική ταινία! Βασισμένη σε αφηγήσεις του Στρατηγού Κουριμπαγιάσι η αφήγηση είναι λιτή και πολύ ανθρώπινη. Δεν υπάρχει ίχνος χλευασμού αλλά περισσεύει η ευαισθησία και η ανθρωπιά σε μια ταινία που είναι αμερικάνικη και μίλάει για τον ηττημένο εχθρό! Να θυμίσω απλώς ότι Ο Πωλ Χάγκις είναι ο μιστερ Million dollar Baby και έκανε πέρυσι Crash στα όνειρα του Ανγκ Λι και του Brokeback Mountain. Λέτε να επαναλήφθεί? Η ταινία έχει δεδομένα τον θαυμασμό όλων και απλά περιμένει να δουλέψει η τύχη της. Υπάρχει όμως ένας αντίπαλος πολύ σκληρός για να πεθάνει και ακούει στο όνομα...

LITTLE MISS SUNSHINE - Σενάριο : Μαικλ Αρντ

Εδώ έχουμε ένα νέο μεγάλο ταλέντο που κάνει θραυση από την πρώτη κιόλας προσπάθεια. Ο Μαικλ Αρντ έγραψε σε 3 μόλις μέρες την ιστορία τς Μικρής Μις Ηλιαχτίδας και έκανε όλα τα φεστιβάλ στα οποία παίχτηκε (από Σαντανς μέχρι Σαν Σεμπάστιαν και από Τόκιο μέχρι Στοκχόλμη) να υποκλιθεί στην φρεσκάδα και στο οργιαστικό χιούμορ του.

Η ιστορία είναι κατά βάση πολύ απλή και πάω κιόλας στοίχημα ότι θα βρεθεί σύντομα στην ελληνική τηλεόραση από κάποιο λαμόγιο με "πρωτοτύπες ιδέες"(ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε). Μια παλαβή οικογένεια τρέχει από την μια άκρη της Αμερικής στην άλλη για να ικανοποιήσει το όνειρο της Βενιαμίν της οικογένειας, που ονειρέυεται να διαπρέψει στον χώρο των καλλιστείων και του μοντελινγκ.

Ένας υπερφίαλος μπαμπάς που πιστεύει σε μια δικής του επινόησης μέθοδο επιτυχίας, μια μαμά στα όρια κρίσης, ένας θείος μελετητής του Προυστ που όμως παραλίγο να αυτοκτονήσει, ένας παππούς ναρκωμάνης, ένας γιος φαν του Νίτσε με όνειρο να γίνει Ίκαρος (και μέχρι να γίνει Ιπτάμενος τηρεί όρκο σιωπής προς πάσα κατεύθυνση) και μια γλυκυτατη αξιαγάπητη πιτσιρίκα που θέλει να κερδίσει στα καλλιστεία. Τόσο απλό το σενάριο κι όμως τόσο απολαυστικό! Οι ανατροπές και τα κωμικά απρόβλεπτα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι χαρακτήρες απίστευτα έξυπνοι και αληθινοί, η αμερικάνικη κοινωνία και το περίφημο αμερικαν ντριμ γίνεται θρύψαλακια στην τελευταία σκηνή της ταινίας.

Όλα αυτά μέσα σε ένα Road movie που όπως θα έλεγε και ο Βαλτερ Σάλλες "Τα Road movies είναι οι πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του σινεμά". Το σενάριο έχει ήδη κερδίσει μεταξύ πολλών άλλων το Bafta και το βραβείο του Σωματείου Σεναριογράφων Αμερικής. Να σημειώσω απλώς ότι η ταινία έχει πάρει τόση φόρα που δεν θα αρκεστεί απλά το Όσκαρ σεναρίου αλλά σε κάτι παραπάνω...

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ - Σενάριο: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

Ο Ντελ Τόρο αποτελεί μια από τις όμορφες εκπλήξεις της κατηγορίας. Η ιστορία του πολύ απλά είναι μια παραμυθένια, ποιητική αλληγόρία μιας επώδυνης ιστορικής φάσης για την Ισπανία, που κράτησε 30 χρόνια. Η δικτατορία του Φράνκο δεν ήταν και τόσο διασκεδαστική, ούτε πέρασαν όλοι ωραία. Κόσμος εξορίστηκε, η χώρα διχάστηκε, οικογένειες διαλύθηκαν, αθώοι δολοφονήθηκαν απλά και μόνο για τα πολιτικά τους πιστεύω. Για να ξεφύγει η Ισπανία από αυτό το κακό έπρεπε να επινοήσει μια διαφορετική πραγματικότητα. Αυτή είναι η πραγματικότητα της μικρής Οφηλίας, της ηρωίδας του Ντελ Τόρο.

Πέρα από αυτό το επίπεδο δράσης του σεναρίου υπάρχει κάτι πιο βατό και χειροπιαστό και για τον πιο αδιάφορο ή ελαφρόμυαλο θεατή. Η ιστορία της μικρής και της μητέρας της, του σκληρού αδίστακτου πατριού, των καλών και των κακών που αντιμάχονται έστω και μάταια. Ο κόσμος της σκληρής πραγματικότητας και αυτός της υπέρβασης και του ονείρου που επινοεί το κοριτσάκι μέσα του προσπαθώντας να δοκιμαστεί και να ξεπεράσει τις ορατές δυσκολίες. Οι έννοιες του ονείρου, της συνεχούς δοκιμασίας, της δικαιοσύνης, της θυσίας, της ανάστασης, της ελπίδας είναι απαραίτητοι θεματικοί άξονες για να εκπληρωθεί η αποστολή του σεναρίου. Ωστόσο κάποια πράγματα είναι προφανεστατα σε βαθμό ενοχλήσεως του θεατή. Ο κακός (φασίστας) πατριός παραείναι κακός, οι καλοί (αντάρτες) ξεπερνάνε εαυτόν σε αυταπάρνηση και αυτοθυσία, η μητέρα της ηρωίδος επιπλέει σε ρηχά νερά. ίσως όλα αυτά να έχουν μια αποστολή για το κοινό της αντιπέρα πλευράς του Ατλαντικού αλλά στην αποδώ πλευρά που γνωρίζουμε τους κώδικες και την ιστορία λίγο πολύ είναι too much. Μοιρολάτρες και αμήχανοι στον χώρο τους οι ήρωες του Ντελ Τόρο αλλά παρόλα αυτά καλή η προσπάθεια και άξια η επιβρβάβευση με μια υποψηφιότητα αλλά μέχρι εκεί!

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ - Σενάριο: Πητερ Μοργκαν

Εδώ έχουμε την ιστορία της Ελισάβετ Β την κρίσημη εβδομάδα μεταξύ θανάτου και κηδείας της Lady D. Ένα σενάριο πολιτικό που γίνεται βαθύτατα προσωπική βιογραφία ενός θεσμού για την Αγγλία. Θα δανειστώ τα λόγια του Μοργκαν από την βράβευση του στις φετινές Σφαίρες "Πως γίνεται ένα τέτοιο γεγονός να βγάζει στους δρόμους 2,5 εκ πολίτες? Πως αυτή η μαζική αντίδραση επέβαλλε μεταβολή στις αντιδράσεις του Μπάκιγχαμ?Μήπως θα έπρεπε με τον ίδιο τρόπο να αντιδράσουμε και σε πιο σοβαρά ζητήματα για να μας πάρουν σοβαρά υπόψη τους οι ηγέτες μας?" Αυτές οι τρεις προτάσεις συνοψίζουν όλη την ιστορία της ταινίας.

Με ευφυή τρόπο ο Μόργκαν ασκεί κριτική στον θεσμό αλλά χάρη και στη βοήθεια του Φρίαρς δεν αμφισβητεί τα πρωτεία και τον ρόλο του. Πως να γίνει αυτό βέβαια αφού οι φίλοι μας οι Άγγλοι θεωρούν αδιανότητη την υπαρξή τους χωρίς μοναρχία. Σε μια ακόμα πιο βαθιά ανάγνωση το σενάριο παρουσιάζει με πολύ ευαισθησία και λεπτότητα (που θα ζήλευε και το βασιλικό πρωτόκολλο) την προσωπικότητα της Ελισάβετ. Στις λεπτομερείς περιγραφές του εξοχικού, στην τοποθέτηση της στην βρετανική ύπαιθρο, στις μεγάλες σιωπές και στην μοναξιά της, στις συζητήσεις της με τον βασιλικό σύζυγο, στο αλληγορικό έυρημα του αγριόχοιρου - θηράματος η Ελισαβετ - Μιρεν ασκεί τα θεσμικά και θνητά καθηκόντα της, σκέφτεται, αισθάνεται, εκφράζεται σαν άνθρωπος.

Να συμπληρώσω ότι ο Μοργκαν με αυτό το σενάριο κέρδισε στο Φεστιβάλ Βενετίας, την Χρυσή Σφαίρα σεναρίου και αποτελεί το αουτσαιντερ στην κατηγορία. Αν και δεν το βλέπω να σπάει το φαβορί με τέτοια τροχειά που έχει πάρει...

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ

Εδώ θα κάνω κάτι διαφορετικό. Θα σας παραπεμψω σε ένα ενδιαφέρον κείμενο που διάβασα πριν από καιρό και με το οποίο συμφωνώ σε πάρα πολλά. Κάντε κλικ στο Διασκ. Σενάριο

ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

1.LITTLE MISS SUNSHINE
2.Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
3.ΒΑΒΕΛ
4.ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΒΟ ΤΖΙΜΑ
5.ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ

1.Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ
2.ΜΠΟΡΑΤ
3.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
4.ΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ
5.ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007

ΕΝΝΙΟ ΜΟΡΡΙΚΟΝΕ - ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ...

Μια σπάνια και εξαιρετική τιμή για έναν μουσικοσυνθέτη στην τελετή των φετινών Όσκαρ σε 10 μέρες να τιμάται με το τιμητικό Όσκαρ καθώς συμβαίνει για 2η φορά στην ιστορία του θεσμού. Οι μελωδίες του είναι πασίγνωστες, έχει έρθει στην Αθήνα για κοντσέρτο πολλές φορές, οι φανατικοί των σάουντρακ τον θαυμάζουμε και τον αγαπάμε για 500 και παραπάνω λόγους. Τόσα είναι και τα σκορ που έχει συνθέσει στην 50χρονη μουσική πορεία του. Στην σημερινή εκπομπή θα ξαναθυμιθούμε γιατί αγαπήσαμε και αγαπάμε την κινηματογραφική μουσική. Κι αυτό γιατί θα ασχοληθούμε με την περίπτωση του ταλαντούχου μάεστρο Έννιο Μορρικόνε

Μουσικός φαινόμενο από την αρχή. Ξεκίνησε να συνθέτει μουσική σε ηλικία μόλις 6 ετών ενώ στο Ωδείο οι καθηγητές του μιλούσαν για ένα παιδί θαυμα αφού τελείωνε τις τάξεις στο μισό χρόνο σε σύγκριση με τους συμμαθητές του. Νέος θα περιπλανηθεί στα τζαζ κλαμπ της Ρώμης παρέα με την αγαπήμενη του τρομπέτα ενώ σύντομα θα ασχοληθεί με την ενορχήστρωση και την σύνθεση τραγουδιών. Το 1961 θα συνθέσει την πρώτη του μουσική για τον κινηματογράφο. Ήταν στην ταινία Φεντεράλε. Σύντομα ξεκινάει την συνεργασία του με την Λίνα Βερτμίλλερ και τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και το 1964 εγκαινιάζει μια από τις σπουδαιότερες συνεργασίες του με τον Σέρτζιο Λεόνε


Ένα από τα πιο πετυχημένα κινηματογραφικά δίδυμα. Χιτσκοκ και Χερμαν, Σπηλμπεργκ και Γουιλλιαμς, Ροτα και Φελίνι, Μπαρτον και Ελφμαν, Καραινδρου και Αγγελόπουλος, Λεόνε και Μορικόνε. Μια συνεργασία που έδωσε 5 ταινίες και αντίστοιχα σάουντρακ αλλά ξεχωρίζει μέσα στο έργο του Ιταλού μουσικοσυνθέτη όσο κι αν ο ίδιος έχει κουραστεί πλέον να το ακούει. «Τι θα πει ειδικός στα σπαγγέτι γουέστερν? Από τα 500 σάουντρακ που έχω γράψει μόλις τα 30 είναι γουέστερν. Τότε θα έπρεπε να λέτε ότι είμαι ειδικός στα πολιτικά φιλμ, στα θρίλερ, στα ερωτικά, στις περιπέτειες. Με άλλα λόγια είμαι δηλαδή ειδικός στη μουσική» αντιδράει όταν τον ρωτάνε 40 και πλέον χρόνια μετά την επιτυχία του «Για μια χούφτα δολλάρια». Κι όμως η εξαιρετική συνεργασία του με τον Λεόνε θα απογειώσει το όνομα του Μορικόνε στα ύψη κάνοντας ακόμα και την Χολυγουντιανή μουσική κοινότητα να τον προσέξει. Είναι η παράδοξη ενορχήστρωση. Τα όργανα που χρησιμοποιεί. Ο ρυθμός και η ένταση στην παρτιτούρα. Η ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Το βλέμμα του μυστηριώδους Ιστγουντ συναντάει τις ηλεκτρικές κιθάρες, τις φυσαρμόνικες, τα κρουστά και τα φωνητικά της χορωδίας μαζί με τους ήχους των κογιότ. Το χέρι του Κλιντ χαϊδεύει το περίστροφο και η μπαγκέτα του Έννιο ταρακουνάει τα μύχια του θεατή

Ο Ενιο Μορικόνε έχει τη δική του θεωρία για τη σύνθεση μιας αποτελεσματικής κινηματογραφικής μουσικής. «Πώς θα σιγουρευτεί ένας συνθέτης ότι η μουσική του για μια ταινία ακούγεται; Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα. Αν κάποιος δεν έχει προσκληθεί σε ένα πάρτι, αλλά θέλει να πάει, τι κάνει; Ασφαλώς δεν εμφανίζεται στην πόρτα λέγοντας "γεια σας". Χτυπά την πόρτα, ζητά την άδεια να μπει και όταν μπαίνει, αρχίζει να γνωρίζει τον κόσμο. Η μουσική σε ένα φιλμ πρέπει να μπαίνει ευγενικά, πολύ σιγά. Ο συνθέτης δεν είναι υποχρεωμένος να γράφει μουσική για εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή που ένας χαρακτήρας εμφανίζεται σ' ένα δωμάτιο - θα ήταν υπερβολικό. Αντίθετα, υπάρχει αυτή η αργή, λεπτεπίλεπτη είσοδος με έναν μοναδικό ήχο που επιτρέπει στο σκηνοθέτη να χαμηλώσει τους υπόλοιπους, φυσικούς ήχους. Το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να διακρίνει ταυτόχρονα περισσότερους από δύο ήχους διαφορετικής ποιότητας. Λόγω αυτού, κάποιες εξαιρετικές μουσικές δεν λειτουργούν όπως θα τους άξιζε: αν είναι πολύ έντονες, περισσότερο ενοχλούν την κινηματογραφική δράση, παρά της προσδίδουν κάτι. Απ' την άλλη, η μουσική οφείλει να είναι πολύ πολύ ισχυρή, όταν π.χ. είναι απαραίτητο να δώσει μια συγκεκριμένη δυναμική στον αφηγηματικό ρουν της ταινίας...».

Μιλάμε βέβαια για έναν από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες του κινηματογράφου. 500 και πλέον σκορ για την μεγάλη και την μικρή οθόνη. Μουσική για κάθε είδος ταινίας. Με σκηνοθέτες όπως Τζίλο Ποντεκορβίνο, Παζολίνι, Ταβιάνι, Καρπεντερ, Τζόφι, Στοούν, Νικολς, Ντε Πάλμα, Τορνατόρε, Μαλικ, Αλμοδόβαρ. Για ταινίες όπως Η μάχη του αλγερίου, Σαλό, Αλοζανφαν, Η αποστολή, Οι αδιάφθοροι, Σινεμά ο παράδεισος, Μαλένα, Νοβε τσέντο, Κάποτε στην Αμερική, Σάκο και Βανζέτι, Για μια χούφτα δολλάρια. Μέσα σε μια χρονιά το 1986 θα καταφέρει να ασχοληθεί με την μουσική 20 ταινιών. Κατά μέσο όρο ετησίως ασχολείται με την σύνθεση 5-6 σάουντρακ και όχι μόνο. Κι αυτό γιατί υπήρξε εργασιομανής και αληθινός εραστής της μουσικής. Το 2001 θα οργώσει τον πλανήτη γη μέσα από ένα δύσκολη και απαιτητική περιοδεία παρουσιάζοντας μια αναδρομική μορφή του συνόλου της μουσικής του δραστηριότητας.

Μιλάμε επομένως για μια σπάνια προσωπικότητα στον χώρο της κινηματογραφικής μουσικής. κι όμως υποψήφιος για το Όσκαρ 5 φορές δεν θα το πάρει ούτε μια. Θα εισπράξει άπειρα βραβεά και διακρίσεις στην καριέρα του αλλά το ποθητό για έναν άνθρωπο του σινεμά Όσκαρ δεν θα έρθει ποτέ. Ήταν το 1978 όταν υποψήφιος για τις Μέρες Παραδείσου του Τέρνες Μάλικ θα χάσει από το Εξπρες του Μεσονυχτίου του Τζορτζιο Μοροντερ. Το 1986 για την Αποστολή θα χάσει από τον μέτριο Χερμπι Χανκοκ και το Round Midnight, το 1987 για τους Αδιαφθορους θα χάσει από τον Ρουιτσι Σακαμότο και τον Τελευταίο Αυτοκράτορα και το 2000 για την γοητευτική Μαλένα θα χάσει για 5η φορά από τον ασιάτη Ταν Νταν και το Τιγρης και Δράκος. Η Ακαδημία του χρωστάει το Όσκαρ. Ο ίδιος θα ερωτηθεί πολλές φορές για να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση «κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα. Άλλωστε έχω κερδίσει πολλά βραβεία στη ζωή μου. Αν όμως αυτό το αγαλματάκι έρθει δεν το αρνούμαι θα το τοποθετήσω σε περίοπτη θέση στο σπίτι μου

Ηταν το 1942 όταν ο Λεοπολδος Στοκοφσκι θα τιμηθεί με το ίδιο βραβείο για την συνεισφορά του στην ιδέα του Γουωλτ Ντισνει να συνδέσει τις κινουμένες εικόνες των καρτούν με την κλασσική μουσική. Το 1986 για πρώτη φορά ένας μουσικός θα τιμηθεί για το σύνολο της προσφοράς του στην υπόθεση του σινεμά μετά από 15 χαμένες υποψηφιότητες. Ήταν ο μουσικοσυνθέτης Αλεξ Νορθ, για τον οποίο αφιερώσαμε μια εκπομπή πρόσφατα. 20 χρόνια μετά ένας άλλος συνθέτης θα τιμηθεί με τον ίδιο τρόπο για το σύνολο της προσφοράς του στην τέχνη του σινεμά. Και το αξίζει. Όχι μόνο για το πλήθος των συνεργασιών του και των αμέτρητων σκορ που έχει γράψει. Πολύ περισότερο γιατί υπήρξε ένας ακάματος εραστής της μουσικής, γιατί αρνήθηκε τις δελεαστικές προτάσεις του Χολυγουντ για να έχει την απόλυτη ελευθερία, γιατί μας χάρισε σπάνιες συγκινήσεις, γιατί μουσικοί σαν τους Μετάλικα, Μπρους Σπριγκστιν ή Απολο 440 έχουν διασκευάσει και έχουν υποκλιθεί στο μεγάλειο της μουσικής του μαέστρο.

Ο σεβάσμιος Μορικονε που αποκαλείται τιμητικά ο μαέστρος στην Ιταλία. Ο μουσικός που μαζί με τον Νίνο Ρότα άλλαξε την κινηματογραφική μουσική Ιταλία. Αν ο Βέρντι ξεσήκωσε τους Ιταλούς στην προσπάθεια δημιουργίας κράτους, ο Μορικόνε και ο Ρότα έδωσαν στην μεταπολεμική Ιταλία κύρος, αξιοπρέπεια, λάμψη, γοητεία με τις μουσικές τους. Ο ΈΝνιο Μορικόνε είναι πλέον 80 χρονών. Και δηλώνει ακαταπόνητος εργάτης της μουσικής. «Σκεφτείτε τι έγραψαν μέσα σε μια πορεία ζωής ο Μπαχ και ο Μότσαρτ. Έχω πολύ δρόμο μπροστά μου για να σταματήσω». Και έτσι θα πάρει για πρώτη φορά το Οσκαρ που του ανήκει. Και όχι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά θα δώσει συναυλία στην Αμερική. Πλήρης αναγνώριση και υπόκλιση στο μουσικό μέγεθος του Εννιο Μορικόνε


ΤΡΙΒΙΑ

  • Με τον Σέρτζιο Λεόνε ήταν συμμαθητες στο σχολείο. Βρέθηκαν μετά από χρόνια για τις ανάγκες των ταινιών που τους έκαναν διάσημους

  • 5 φορές υποψήφιος για το Όσκαρ αλλά δεν το πήρε ούτε μια. Ωστόσο έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα για την μουσική του "Κάποτε στη Δύση" και "Ο θρύλος του 1900" και Γκράμι για τους "Αδιάφθορους"

  • Η μπάντα των Μετάλλικα ξεκινάει τις συναυλίες της με το κλασσικό "The Ecstasy Of Gold" από το σάουντρακ του "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος"

  • Ήταν υποψήφιος και στα Βατόμουρα. Ευτυχώς εκεί δεν κέρδισε!
  • Πατέρας του κινηματογραφικού συνθέτη Αντρέα Μορρικόνε (ο οποίος συνεργάστηκε για χρόνια με τον Χανς Ζιμερ)

  • Πριν από το τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του στην 7η τέχνη έχει τιμηθεί από τα Φεστιβάλ Βενετίας, Λοκάρνο, Πόρτο, από τα Φέλιξ, τα Νταβιντ Ντι Ντονατέλο (τα ιταλικά Όσκαρ) ενώ 5 φορές κέρδισε Bafta μουσικής.

  • Το Κοντσέρτο στη Νέα Υόρκη που έδωσε πριν από λίγες μέρες ήταν το πρώτο στην Αμερική στην πολύχρονη ιστορία του

  • Λενινγκραντ είναι ο τίτλος της νέας συνεργασία του με τον Τζουζέπε Τορνατόρε. Η τανία αφηγήται την πολιορκία της πόλης από τους Ναζί στον Β παγκόσμιο πόλεμο.

  • Συνεργάτης του Παζολίνι και του Αλμοδόβαρ αλλά ο ίδιος δεν θεωρεί σπουδαία την δουλειά του για αυτούς τους δημιουργούς όπως και τις ταινίες τους για τις οποίες έγραψε μουσική (Σαλό και Δέσε με!)

  • Ο ίδιος θεωρεί ότι από τις 5 υποψηφιότητες του για Όσκαρ εκείνη για την μουσική του στην Αποστολή του Ρ. Τζόφι θα μπορούσε να κερδίσει το βραβείο.

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Για να δούμε τώρα άλλη μια μουσική κατηγορία με ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όσκαρ τραγουδιού. Εδώ συνήθως κρύβονται μεγάλες φωνές, ωραίες συνθέσεις αλλά και φοβερά νερόβραστα πράματα, που μόνο την Ακαδημία συγκινούν. Πριν ξεκινήσω την παρουσίαση να θυμίσω ότι μόνο 2 ξενόγλωσσα τραγούδια έχουν κερδίσει το βραβείο στα 79 χρόνια του θεσμού. Το γαλανόλευκο "Παιδιά του Πειραιά" του Μάνου Χατζιδάκι για το "Ποτέ την Κυριακή" του Ζυλ Ντασσέν (1960) και το ισπανόφωνο "Al otro lado del rio" του Χορχε Ντρεξλερ από την Ουρουγουάη για την υπέροχη ταινία του Βαλτερ Σάλλες "Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας" (2004). Φέτος έχουμε 3 τραγούδια από το αφροαμερικάνικο μιούζικαλ "Dreamgirls", ένα ροκ τραγούδι από ντοκιμαντέρ και ένα χαριτωμένo γλυκερό από καρτούν. Για πάμε να τα δούμε...



1. “I Need to Wake Up” για την ταινία “Μια Άβολη Αλήθεια - An Inconvenient Truth”(Paramount Classics and Participant Productions) Στίχοι και Μουσική - Melissa Etheridge


Εδώ έχουμε μια ροκ μπαλάντα με στόχο να αφυπνίσει τις οικολογικές συνειδήσεις. Γνωστή η Μελίσα Έθεριτζ και πολύ καλή και φυσικά να πούμε ότι όπως και η παρούσιαστρια του σώου έχει δηλώσει ανοιχτά τις σεξουαλίκες της προτιμήσεις. Αυτό δεν το αναφέρω ως κουτσομπολιό αλλά πρώτον γιατί θέλει πολύ τόλμη για να το κάνεις και δεύτερον η Ακαδημία πλέον δεν φοβάται να στηρίξει το διαφορετικό με όποια μορφή κι αν είναι αυτό. Το τραγούδι έχει πολύ ωραίο ρυθμό, οι στίχοι μιλάνε κατευθείαν στον ανυποψιάστο ακροατή τους, η ερμηνεία της Εθεριτζ είναι καλή και να προσθέσω εδώ ότι τραγούδι από το ντοκιμαντέρ σπάνια προτείνεται στην κατηγορία αυτή. Πρέπει να έχει τουλάχιστον 30-40 χρόνια να συμβεί αυτό. Η ιδιαιτέρότητα του, το μήνυμα που έχει και η δυνατή παρουσία της δημιουργού και ερμηνεύτριας του το κατατάσουν στα 2 φαβορί της χρονιάς. Και επειδή μίλησα για 2 φαβορί καταλάβαινετε ότι ο ανταγωνισμός θα είναι σώμα με σώμα.



2. “Listen” για την ταινία “Dreamgirls”(DreamWorks and Paramount) Μουσική - Henry Krieger και Scott Cutler, Στίχοι - Anne Preven


3 συνολικά τραγούδια είναι υποψήφια από αυτή την ταινία. Ο συνθέτης Χενρι Κριγκερ κατάφερε να μαζέψει μονομιάς τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Δεν είναι τυχαία περίπτωση. Το συγκεκριμένο μιούζικαλ αποτελεί παλιά ιστορία για αυτόν αφού το 1982 του χάρισε μια υποψηφιότητα για βραβείο Τόνι. Είναι θεατρικός μουσικός λοιπόν και εδώ κάνει πολύ πετυχημένα το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Για το τραγούδι αυτό ήταν υποψήφιος και στις Χρυσές Σφαίρες (έχασε από τον Πρινς και το καρτουν Happy Feet) ενώ για ολόκληρη την μουσική και τα τραγούδια της ταινίας κέρδισε άλλη μια υποψηφίοτητα για Bafta μουσικής (εκεί έχασε από την ΒΑΒΕΛ του Σανταολάγια).


Από τα τρια τραγούδια που προτάθηκαν (λες και δεν υπήρχαν άλλες ταινίες με αντίστοιχο καλό υλικό) αυτό έχει τις περισσότερες πιθανότητες να ξεχωρίσει. Πολύ ωραίος και δυνατός στίχος, καταπληκτική δουλειά στην συνθεση και την ενορχήστρωση (για μιουζικαλ μιλάμε εξάλλου) και το ατου της ιστορίας η ερμηνέυτρια. Μια εκθαμβωτική σταρ της εποχής μας στον χώρο του r'n'b, της soul και όπως φαίνεται γενικά του τραγουδιού. Η Μπιγιονσε δεν αποτελεί τυχαία περίπτωση και για αυτό ξεχώρισε και πολύ εύκολα από τις υπόλοιπες Destiny's child και κάνει και φοβερή σολο καριέρα. Εδώ στηρίζει πολύ όμορφα με την φωνή της και την ερμηνεία της το τραγούδι. Το απογειώνει. Πέρα από την όποια λειτουργία του στην ταινία και στο σαουντρακ το συγκεκριμένο κομμάτι κάνει άνετα καριέρα και μόνο του στα ραδιόφωνα. Δεν θέλει και πολλά η Ακαδημία. Ωραία σύνθεση, καλός στίχος, ωραία λειτουργία στο έργο, μοναδική ευκαιρία για να έχουν μια Μπιγιονσε στην ωραία σεμνή τελετή τους. Πάρτε το βραβείο παιδιά και εις ανώτερα!


3.“Love You I Do” για την ταινία “Dreamgirls”(DreamWorks and Paramount) Μουσική - Henry Krieger, Στίχοι - Siedah Garrett


4. “Patience” για την “Dreamgirls”(DreamWorks and Paramount) Μουσική - Henry Krieger, Στίχοι - Willie Reale


Τα άλλα 2 τραγούδια της ταινίας του Μπιλ Κόντον. Για τον Χενρι Κριγκερ είπαμε. Στο πρώτο τραγούδι τους στίχους υπογράφει η Σίντα Γκάρετ, μια από τις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες στον χώρο του τραγουδιού την δεκαετία του '80. Ερμηνέυτρια πολλών επιτυχιών, έχει επίσης στο βιογραφικό της συνεργασίες με συναδέλφους της όπως ο Μαικλ Τζάκσον (Ι Just Can't Stop Loving You), Τζόνι Μαθις, Κουινσι Τζοούνς, Κομοντορς, Τσάκα Καν, κ.α. η ερμηνεία ανήκει στην φετινή αποκάλυψη των Όσκαρ, την Τζενιφερ Χαντσον (φαβορί στον β γυναικείο ρόλο). Είναι ενά ερωτικό ρυθμικό κομμάτι, όπως και το Listen (μόνο που εκείνο είναι πιο ατμοσφαιρικό).


Στο δεύτερο κομμάτι τους στίχους υπογράφεi ο Γουιλι Ριλ, γνωστός στην θεατρική κοινότητα της Νέας Υόρκης εδώ και χρόνια. Τιμημένος με Τόνι, έχει πλούσια δράση off και on Broadway. To Patience αποτελεί μια από τις πολλαπλές δραστηριοτήτες του (συγγραφέας, αρθογράφος, στιχουργός). μεταξύ μας είναι καθαρό δομικό υλικό της παράστασης των Dreamgirls και συγκριτικά το πιο αδύναμο από τα 3 τραγούδια. Η ερμηνεία εδώ ανήκει στον Έντι Μέρφι.



5. “Our Town” από την ταινία καρτούν “Αυτοκίνητα - Cars”(Buena Vista) Μουσική και Στίχοι - Randy Newman


Κατσάου!θα ήταν αδύνατον να λείπει ένα καρτουν από τις μουσικές κατηγορίες. Στο τραγούδι ειδικά που δεν υπάρχει χρονιά που να έχουμε τουλάχιστον ένα καρτουνιστικο άσμα υποψήφιο. Και μάλιστα να έχει περάσει από τα χεράκια του ειδικού σε τέτοιες χαριτωμένες αποστολές, του Ράντι Νιούμαν. Συγγενείς με τον έτερο μουσικό υποψήφιο, τον Τόμας Νιούμαν, αφού το συγκεκριμένο σοι έχει βγάλει φουρνιές κινηματογραφικών μουσικών και όχι μόνο.


Ο Ράντυ θεωρείται αυθεντία στα καρτουν αλλά και στις ταινίες που απαιτούν ειδική μουσική μεταχείρηση. Σημειώστε ταινίες στις οποίες υπογράφει την μουσική και ήταν και υποψήφιος για Όσκαρ μουσικής/τραγουδιού : Ραγκταιμ, Αβαλον, Toy Story, Ο Τζίμις και το γιγαντοροδάκινο, Μπειμπ, το μικρό γουρουνάκι στη μεγάλη πόλη, Ζουζούνια, Πλεζαντβιλ, Τέρατα Α.Ε. και άλλα πολλά. Μέχρι το 2002 είχε 15 χαμένες υποψηφιότητες και κινδύνευει σοβαρά να ξεπεράσει το δυσάρεστο καταραμένο ρεκόρ του Άλεξ Νορθ. Ευτυχώς εκείνη τη χρονιά θα κερδίσει για τα Τέρατα α.ε. το Όσκαρ τραγουδιού και θα γλυτώσει τα χειρότερα. η φετινή υποψηφιότητα είναι η 17η.


Το τραγούδι αυτό παρά το ότι δεν αποτελεί κάτι το φοβερό και τρομερό έχει κιόλας κάνει πορεία και έχει χαρίσει στον δημιουργό του τιμές και επιπλέον αναγνώριση. Έτσι ο Νιούμαν έχει κερδίσει κιόλας ένα Γκράμι τραγουδιού, ένα Άννι (τα βραβεία της Ένωσης ταινιών καρτούν) και το Παγκόσμιο βραβείο καλύτερου τραγουδιού για ταινία - WGA (το αντίστοιχο που πήρε η Ε. Ρεμπούτσικα στην κατηγορία νέο ταλέντο της χρονιάς). Λέτε να πάρει και το Όσκαρ? Δεν παίρνω όρκο. Η Ακαδημία ξεπλήρωσε το χρέος της και τώρα κοιτάει να βουλώσει άλλες τρύπες και στόματα για φέτος....



Το φαβορί

1. Listen - Dreamgirls
2. I need to wake up - Inconvenient Truth
3. Our Town - Cars
4. Love you i do - Dreamgirls
5. Patience - Dreamgirls

ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ - ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Ανακοινώθηκαν σήμερα το απόγευμα τα βραβεία της Μπερλινάλε.Δεν μπορώ να εκφράσω άποψη γιατί δεν έχω δει τίποτα από αυτά τα φιλμ.Πάντως για το El otro από την Αργεντινή, που πήρε την μερίδα του λέοντος, ειχα διαβασει γενικώς πολύ θετικά σχόλια. Η φετινή κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους Paul Schrader (jury president), Hiam Abbas, Mario Adorf, Willem Dafoe, Gael García Bernal, Nansun Shi και Malene Stensgaard.

Τα βραβεία μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ στην Μπερλινάλε

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2007

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - ΜΟΥΣΙΚΗ

Μια συνοπτική παρουσιάση και το συνηθισμένο παίχνιδι των προβλέψεων για το φετινό Όσκαρ μουσικής, μια δύσκολη κατηγορία για προβλέψεις

ΦΙΛΙΠ ΓΚΛΑΣ – ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ

Υπό προϋποθέσεις ο Γκλάς θα μπορούσε να είναι ο νικητής του βραβείου φέτος. Ήταν 2002 όταν η Ακαδημία δεν του έδωσε το Όσκαρ για την εξαιρετική μουσική στις ώρες του Στηβεν Νταλντρι. Τότε κέρδισε ο Ελλιοτ Γκοτενταλ για την υπέροχη δουλειά του στην ΦΡΙΝΤΑ. Ο Γκλας είχε προταθεί το 1997 για πρώτη φορά για την εργασία του πάνω στο ΚΟΥΝΤΟΥΝ του Μ. Σκορτσέζε. Και μέσα σε όλα έχει κερδίσει μια Χρυσή Σφαίρα για το ΤΡΟΥΜΑΝ ΣΩΟΥ. Το Ημερολόγιο είναι λοιπόν η τρίτη φορά που δοκιμαστεί στον στίβο των Όσκαρ.

Το μουσικό ύφος του είναι λίγο πολύ γνωστό και έχει πολλούς φαν στη χώρα μας ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Λιτός, περιεκτικός, υποβλητικός, ξέρει να μπαίνει στην ψυχολογία των καταστάσεων που βλέπει στην οθόνη. Είναι μια καθαρά ψυχαναλυτική διαδικασία, παιχνίδι που του αρέσει να παρουσιάζει στον ήχο του χωρίς όμως να γίνεται βαρετός ή να νιώθεις την επανάληψη. Εδώ επιπλέον έχει την ευκαιρία να μην ασχολείται με ένα απλό δραματικό θέμα αλλά με ένα ψυχολογικό δράμα καταστάσεων που του δίνει την δυνατότητα να κάνει όσα ήδη είπαμε. Από τις καλύτερες εργασίες του Γκλας σίγουρα, που επιστρέφει με πολύ όρεξη και μακάρι να κάνει την έκπληξη!

ΤΟΜΑΣ ΝΙΟΥΜΑΝ – Ο ΚΑΛΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Δεν έχω δει την ταινία και έτσι θα κρίνω με καθαρά ακουστικά κριτήρια. Έχει συνολικά 7 υποψηφιότητες από το 1994 και μέχρι σήμερα. Μικρές Κυρίες, Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χεηγουωρθ, Ταραγμένοι ήρωες, Αμέρικαν Μπιούτι, Ο δρόμος προς την απώλεια, Ψάχνοντας το Νέμο, Λέμονυ Σνικετ και εσχάτως ο Καλός Γερμανός. Αν υπήρχε περίπτωση να του δώσω εγώ το χρυσό αγαλματάκι που δεν έχει πάρει μέχρι τώρα νομίζω πως τα σκορ του για την Ριτα Χεηγουωρθ και το Αμερικαν Μπιουτι είναι οι ιδανικές περιπτώσεις αλλά ήταν διαφορετικές οι επιθυμίες της Ακαδημίας σε αμφότερες τις περιπτώσεις και η ιστορία ως γνωστόν δεν γράφεται με τα αν.

Με τον Σοντερμπεργκ ο Νιούμαν έχει ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν με διαφορετικές συνθήκες (ΕΡΙΝ ΜΠΡΟΚΟΒΙΤΣ). Και επίσης ο Νιούμαν έχει ξαναγράψει μουσική για νεονουαρ και έχει προταθεί κιόλας (Ο δρόμος προς την απώλεια - 2002). Εδώ λοιπόν αναπάραγει για άλλη μια φορά το γνώριμο ατμοσφαιρικό μελωδικό και σκοτεινό δραματικό ύφος του. Οι περισσότερες κριτικές δεν ξεχωρίζουν και πάρα πολλά σε αυτή την ταινία (που δεν ξέρουμε αν θα πάρει και διανομή στην Ελλάδα με την κακή πορεία της στο εξωτερικό) πέρα από την φωτογραφία και το ύφος της αλλά και την μουσική του Νιούμαν. Τίποτα ιδιαίτερο για να τρελαθείς μαζί του αλλά μια πολύ καλή και υπεύθυνη δουλειά από έναν συνθέτη που ξέρει την δουλειά του.

Σε ότι αφορά την μουσική η Ακαδημία δεν φημίζεται για το προοδευτικό της γούστο και συχνά πυκνά αρέσκεται στο να βραβεύει συντηρητικές και γνωστές φόρμες μουσικής προκειμένου να αποφύγει τα ρίσκα και τους κινδύνους μιας αιρετικής επιλογής. Έτσι εδώ έχει την ευκαιρία να αφουγκραστεί τον ήχο μιας κλασσικής εποχής, στην οποία μεγαλούργησαν συνθέτες όπως ο Μικλος Ροζα, ο Μπερναρ Χερμαν και ο Φραντς Γουαξμαν, όλοι άριστοι γνώστες της σκοτεινής ατμόσφαιρας του νουαρ, σύνθετες που ο Νιούμαν γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πολύ απλά γιατί γεννήθηκε και μεγάλωσε στους ίδιους δρόμους και στα ίδια στούντιο που αυτοί ηχογραφούσαν τις εξαιρετικές μουσικές τους. (για λεπτομέρειες δείτε εδώ)

Βολική επιλογή για την Ακαδημία αλλά εγώ δεν θα ακολουθήσω γιατί απλά δεν ενθουσιάστηκα. Αν παρ’ ελπίδα κερδίσει όμως δεν θα λυπηθώ γιατί έχω περάσει αρκετά μελαγχολικά απογεύματα ακούγοντας τις μουσικές του Νιούμαν

ΧΑΒΙΕ ΝΑΒΑΡΡΕΤΕ - ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ

Ο ένας εκ των δύο πρωτάρηδων φέτος στην κατηγορία. Και πιο συγκεκριμένα ο άνθρωπος που ήρθε από το πουθενά. Χωρίς αξιόλογη φιλμογραφία, χωρίς καμία σύσταση ή ψίθυρο ο Ισπανός συνθέτης από την Αραγωνία αποτελεί πρόταση της Ακαδημίας προς άπαντες τους σαουντρακ-μανιακους. Θα μου πείτε ότι πριν λέγαμε ότι η Ακαδημία δεν τολμά και τα σχετικά. Ναι αλλά ξέρει να εκτιμά κάτι που δεν το προσέχουν οι άλλοι. Και έτσι συνέβη και τώρα.

Η μουσική του Ναβαρρετε δεν κρύβει κάποια φοβερή καινοτομία για τα αυτάκια της πολυπληθούς οικογένειας των σαουντρακς. Και εδώ έχουμε έναν (αυτοδίδακτο) ατμοσφαιρικό συνθέτη που μέσα στις παρτιτούρες του αποτίει έναν φόρο τιμής στα είδωλα της μουσικής κινηματογραφικής Αμερικής που έχουν κάνει αντίστοιχα δείγματα δουλειάς. Η λειτουργία της μουσικής του στις εικόνες του Ντελ Τόρο άψογη. Δεν ασχολείται τόσο με τους ήρωες όσο με την ψυχοσύνθεση της εικόνας και της ατμόσφαιρας. Άλλοτε απαλά και άλλοτε με ένταση ο Ναβαρρέτε ντύνει το πολιτικό παραμύθι του ΠΑΝΑ κατά τρόπο υπέροχο. Συνοδεύει τα πλάνα, δεν τα καβαλάει και δεν φωνάζει «προσέξτε με». του δίνω πόντους αν και πρωτάρης. Παντως χάσει-κερδίσει ο ΧΑβιέ μάλλον ήρθε για να μείνει και μην σας κάνει εντύπωσει αν συνθέσει το σάουντρακ κάποιου επικ φιλμ τύπου ΧΟΜΠΙΤ

ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΝΤΕΣΠΛΑ – Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Για μένα είναι το φαβορί της κατηγορίας. Και φέτος παίρνει το βάπτισμα του πυρός στα Όσκαρ. Έχει ήδη κερδίσει την Σφαίρα για το PAINTED VEIL, μουσική εξίσου υπέροχη. Μιλάμε για έναν μουσικό με άριστη κατάρτιση και γνώση του χώρου. Αν δεν υπήρχε η ιστορία του σινεμά ο Ντεσπλά θα ήταν ένας μοντέρνος Μότσαρτ, χωρίς ίχνος υπερβολής. Η μουσική του για την ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ του Φριαρς δεν αποτελεί κάποιο έπος όμως είναι υποδειγματική και απόλυτα δημιουργική στην λειτουργία του να συνοδεύει εικόνες.

Εδώ έχουμε την περίπτωση ενός συνθέτη που δεν ακολουθεί μόνο την ατμόσφαιρα αλλά πολλές φορές συμβάλει με τις συνθέσεις του στην αποδοχή των ηρώων από τον θεατή. Με μια υπέροχη ορχήστρα (η Συμφωνική του Λονδίνου) ο Ντεσπλά δημιουργεί μια αριστοκρατική, ευγενική μουσική αντάξια μιας ιστορίας που αφορά μια βασίλισσα και δη την συγκεκριμένη. Παράλληλα γίνεται σκεφτικός, μελαγχολικός, προσπαθεί να κάνει νεωτερισμούς αλλά πολύ κομψά και ραφιναρισμένα ώστε να μην θίγει σε τίποτα το «βασιλικό φιλμικό πρώτοκολλο». Πολύ περισσότερο άξιος θαυμασμού γιατί αυτός ένας Γάλλος ακολουθεί πολύ καθαρά ιδιώματα και μουσικές εκφράσεις που ένας Βρετανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Όπως είπα στην αρχή ο συνθέτης αυτός έχει κάνει και καλύτερα σαουντρακ. Ξεκινήστε από την «Γέννηση» και φτάστε στην «Συριάνα». Όμως εδώ έχει την ευκαιρία του και είθε να κερδίσει!

ΓΟΥΣΤΑΒΟ ΣΑΝΤΑΟΛΑΓΙΑ –ΒΑΒΕΛ

Εδώ έχουμε ένα από τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς. Μια κανονική εγκυκλοπαίδεια ήχων από όλον τον κόσμο. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Όμως εμείς θα μιλήσουμε μόνο για την μουσική του Αργεντινού συνθέτη στην ταινία του Ιναρίτου και όχι για τ υπόλοιπο σάουντρακ. Οι δύο κύριοι τείνουν να γίνουν ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά δίδυμα της νεότερης εποχής. Αμορες Πέρος, 21 γραμμάρια και τώρα Βαβέλ. Πέρυσι ο Σανταολάγια κατάφερε να κερδίσει με την πρώτη το Όσκαρ μουσικής με την υπέροχη δουλειά του στο «ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΠΡΟΚΜΠΑΚ ΜΑΟΥΝΤΕΝ». Φέτος επανήλθε απλά για να βεβαιώσει τους πάντες ότι θα συνεχίσει να γράφει μουσική του σινεμά. Και μάλιστα καλή μουσική.

Εδώ ο Σανταολάγια πέρα από την γνωστή αδυναμία του στην κομψή λιτότητα του ήχου και στην αιώνια πίστη του στον ήχο της κιθάρας κάνει ένα μουλτι-εθνικ σκορ που αγγίζει τις ευαισθησίες τριών διαφορετικών σημείων του πλανήτη. Πρώτα πάει Μεξικό. Καλά κανένας ενθουσιασμός εδώ, έλα Γουστάβο να σου δείξω τα αμπελοχώραφα σου. Μαρόκο και Ιαπωνία όμως τα καταφέρνει εκπληκτικά. Δανειζόμενος το ηχόχρωμα και την αίσθηση της μουσικής παράδοσης του κάθε τόπου δημιουργεί ένα παζλ συναισθημάτων και ήχων υπέροχο. Και φυσικά με τις κιθάρες του ενώνει σε μια οικουμενική μουσική «εικόνα» τους ήρωες της ταινίας. Μόνο μια ένσταση έχω. Αυτή η συνεχής χρήση στις μουσικές που γράφει του ίδιου μουσικού μοτίβου, του «Ιγκουασού», γνωστή μελωδία του Σανταολάγια εδώ και μια δεκαετία στους μυημένους της μουσικής του δεν προσθέτει απολύτως τίποτα. Είναι μια μελωδία που έχουμε ακούσει σε 2 ταινίες του Μαικλ Μαν (INSIDER και COLLATERAL) και καταξίωσε τον Σανταολάγια. Θα μπορέσει να επαναλάβει το περσινό κατόρθωμα? Δεν το γνωρίζω ξεκάθαρα. Όμως δεν έχει και σημασία γιατί ήδη ο συνθέτης αυτός θεωρείται σπουδαίος στη νέα global εποχή του Χόλυγουντ

Η σειρά των φαβορί:

1. ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΝΤΕΣΠΛΑ
2. ΧΑΒΙΕ ΝΑΒΑΡΕΤΕ
3. ΓΟΥΣΤΑΒΟ ΣΑΝΤΑΟΛAΓΙΑ
4. ΤΟΜΑΣ ΝΙΟΥΜΑΝ
5. ΦΙΛΙΠ ΓΚΛΑΣ

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2007

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ - Α΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Είναι ίσως η πρώτη φορά στα Όσκαρ (τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον)που έχουμε συνολικά ένα τόσο καλό υλικό και με ίσες πιθανότητες διάκρισης.Έχω αρχίσει να ολοκληρώνω την αποψή μου για τις φετινές υποψηφιότητες βλέποντας αρκετές από τις 44 συνολικά ταινίες που συμμετέχουν στην διαδικασία. Ξεκινόντας από τις 5 ταινίες που είναι υποψήφιες για τον τίτλο της καλύτερης ταινίας μέχρι τις τεχνικές κατηγορίες.Ειδικά όμως για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας που σφάζονται παλικάρια τα πράγματα δείχνουν πως δεν υπάρχουν φαβορί αλλά πολλοί ικανοί μνηστήρες. Ξεκίνησε ως μια μονομαχία Βαβέλ εναντίον Πληροφοριοδότη αλλά στην πορεία μπήκαν και άλλοι στο παιχνίδι.Στις επόμενες 10 ημέρες θα αναλύσω τις σπουδαίοτερες κατηγορίες και θα κάνω τεκμηριωμένα τα προγνωστικά μου σύμφωνα με όσα εξελίσσονται χωρίς αυτό να σήμαινει ότι δεν γίνονται ανατροπές.Ταυτόχρονα θα κάνω μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των 5 ταινιών που διεκδικούν τον τίτλο της καλύτερης ταινίας.Και φυσικά στο ραδιόφωνο οι 2 επόμενες εκπομπές θα είναι μέσα στο κλίμα των Όσκαρ. Αλλά για αυτό δεν σας λέω περισσότερα για να μου κάνετε καλή παρέα ανοίγωντας τους δέκτες σας!Αρκετά για εισαγωγή.Ας περάσουμε στο ψητό φλερτάροντας με ταλαντούχες γυναίκες για σήμερα!

Α ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΘ (ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ)

Η μεγαλύτερη ντίβα του ισπανόφωνου σινεμά αυτή την στιγμή αναγνωρίζεται από την Ακαδημία για πρώτη φορά μέσα από το έργο του δημιουργού που την ανέδειξε.Μπορεί η ταινία να διαθέτει επιμέρους αρετές (θα μπορούσε να είναι υποψήφια η Κάρμεν Μάουρα για β ρολο ή να είχαμε υποψήφιότητα για την φωτογραφία και για την ξενόγλωσση κατηγορία) αλλά εκείνο που είχε ανάγκη η Ακαδημία φέτος ήταν καλούς ηθοποιούς με ενδιαφέρον παρουσιαστικό και ανεβασμένη δημοφιλία.Καλή η queen Έλεν αλλά who the fuck is Mirren?Ας κερδίσει όποιος θέλει στην κατηγορία αλλά η Πενέλοπε είναι το ελίξηριο της τηλεθέασης για τους απανταχού αρσενικούς σινεφιλ και φυσικά για την ισπανόφωνη κοινότητα του πλανήτη και της Αμερικής. Ωστόσο δεν την αδικώ. Οι ταυτόσημοι και πάραλληλοι δρόμοι που έχει η Ραιμούντα ως κόρη, ως μάνα και κυρίως ως γυναίκα και ως άνθρωπος δείχνουν έναν πολύπλοκο χαρακτήρα που όμως η Κρουθ χείριζεται εξαιρετικά βάζοντας την κάταλληλη αλα Σοφία Λόρεν πινελιά της. Λίγο μελό, λίγο δράμα, λίγο σέξυ και να τη η υποψηφιότητα!Καλή διασκέδαση στο πάρτυ των Όσκαρ Πενέλοπε!

ΤΖΟΥΝΤΙ ΝΤΕΝΤΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ)

Εδώ κολλάει η κλασσική φρασούλα "δύσκολος ο ανταγωνισμός". Η Dame Τζούντι Ντεντς δεν είναι καμιά τυχαία ηθοποιός και αυτό είναι γνωστό εκεί στα μακρινά κινηματογραφικά προάστεια του Λος Άντζελές. 74 ετών η μια (από τις 3 συνολικά) Αγγλίδα της κατηγορίας και φυσικά από το 1998 μέχρι σήμερα μετράει 6 υποψηφιότητες εκ των οποίων η μια της χάρισε το Όσκαρ (το 1999 για τον 8λεπτο ρόλο της ως Ελισάβετ Α στον Ερωτευμένο Σαιξπηρ). Ωστόσο η Dame είναι εξίσου καλή και στους μεγάλους ρόλους. Και η ερμηνεία της ως η προχωρημένης ηλικίας μοναχική καθηγήτρια μέσης εκπάιδευσης Μπάρμπαρα Κοβετ το αποδεικνύει αυτό. Η κακία και ο σχολιασμός αυτης της γυναίκας στο ημερόλογιο της είναι απολαυστικός. Τέτοιο ρεσιτάλ ερμηνείας που σε αφήνει άφωνο! Μια γυναίκα με ιδιαίτερο γούστο και σεξουαλικό προσανατολισμό που όμως βασανίζεται από την μοναξιά και από τους λάθους χειρισμούς και τους αυτοπεριορισμούς που θέτει η ίδια στην ζωή της. Στα χέρια μιας άλλης (και φυσικά εδώ σημαντικός είναι ο ρόλος και του σκηνοθέτη) ο ρόλος θα αφορούσε μια ψυχοπαθή που γεννήθηκε για την καταστροφή(Νέα γύναίκα ψάχνει), ποπ κορν, αναψυκτικό, καταπίνω, χωνέυω, φώτα και η ταινία τέλειωσε. Εδώ όμως έχουμε φοβερές αρετές από την ηθοποιό προς τον χαρακτήρα που υποδύεται. Αν δείτε την ταινία προσέξτε πως μέσα από αυτή την σκληρότητα του βλέμματος βγαίνει η πίκρα και η αγωνία της μοναξιάς. Πως η λαχτάρα για λίγο χάδι, αγκαλιά και συντροφιά μπορεί να γίνει ένας τυφώνας οργής και εκδίκησης. Αρετές που η Ντεντς έδωσε και μακάρι να της έδιναν και το Όσκαρ. Γιατί αν εγώ ήμουν η Ακαδημία θα της το έδινα. (Σημείωση: Η Τζούντι Ντεντς δήλωσε ότι δεν ποντάρει σε πιθανή νίκη και έτσι σκέφτεται να μην είναι παρούσα στην τελετή των Όσκαρ.Δίκιο ή άδικο? Θα φανεί σε λίγες μέρες)

ΕΛΕΝ ΜΙΡΡΕΝ (Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ)

Είναι η σίγουρη νικήτρια της βραδιάς. Βέβαια εκείνα τα βασανιστικά 2 λεπτά που ο παρουσιαστής εκφωνεί και ανοίγει τον φάκελλο τίποτα δεν είναι σίγουρο. Είναι η μόνη στιγμή που και οι 5 υποψήφιοι έχουν τις ίδιες πιθανότητες για νίκη ή αποτυχία. Έχει προταθεί άλλες 2 φορές. Το 1995 για την "Τρέλλα του Γεωργίου" και το 2002 για το "Γκοσφορντ Παρκ". Η Ελεν Μιρρεν όμως φέτος κατέχει μια ιδιαίτερη θέση. Από τον Σέπτεμβρη όποτε άνοιξε τον χορό των τιμητικών αναφορών στο όνομα της σε ΕΜΜΥ και Βενετία και μέχρι σήμερα έχει μαζέψει τόσα βραβεία που σίγουρα θα κάνει μια νέα ραφιέρα για να στοιβάξει όσα πήρε. Και σε αρκετές περιπτώσεις εις διπλούν. Ως Ελισάβετ Α και ως ΕΛισάβετ Β. Για την ιστορία αναφέρω ότι 6 φορές έχει ασχοληθεί με βασιλικά αξιώματα σε σινεμά - τηλεόραση και μάλλον φέτος η μανέστρα βγήκε εξαιρετική! Για τον ρόλο της ως Ελισάβετ Β έχει κιόλας συγκεντρώσει βραβεία από την Βενετία, τις περισσότερες ενώσεις κριτικών της Αμερικής, την Χρυσή Σφαίρα, το βραβεία του Σωματείου Ηθοποιών και εσχάτως το Bafta. Helen Rules έγραψε το BBC και νομίζω πως δεν έχει άδικο. Η Βασίλισσα ως μητέρα, ως άνθρωπος, ως γύναικα με τις προσωπικές αδυναμίες, τις απόψεις, την τήρηση του πρωτοκόλλου, τον ρόλο της προστάτιδος και της εκφράστριας του κοινωνικά καλού και συμφέροντος να γίνει. Λεπτές ισσοροπίες που τηρούνται θαυμάσια από την ερμηνεία της Μιρρεν. Με ωριμότητα, χωρίς υπερβολές, με σιωπές που κρύβουν δυνατές προσωπικές εκρήξεις. Στην σκηνή με το έλαφι δίνει τα ρέστα της και φωνάζει "Δωστε το χρυσό αγαλμάτακι να τελειώνουμε"! Είναι δίκαια το φαβορί και δεν πειράζει που θα κερδίσει την Ντεντς.

ΜΕΡΥΛ ΣΤΡΙΠ (Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ ΠΡΑΝΤΑ)

Η δεύτερη κακιά της παρέας και η μόνη Αμερικανίδα. Αυτό απο μόνο του φτάνει και περισσεύει για να γίνει η έκπληξη. Και η Ακαδημία λατρεύει να στήνει 4 Άγγλους και έναν Αμερικανό ηθοποιό, να μας πιλατεύει ότι οι Άγγλοι είναι φοβεροί τύποι στο φακό και στο τέλος να το δίνει στον άθλιο μέτριο νερόβραστο Αμερικάνο!

1993 β γυναικείος ρόλος με υποψήφιες Τζουντι Ντειβις - Παντρεμένα Ζευγάρια, Τζοάν Πλοουραιτ - Enchanted April, Βανέσα Ρεντγκρειβ - Χαουαρντς Εντ και Μιράντα Ριτσαρσον στο Μοιραίο Πάθος και η ανεκδιηγητη Ακαδημία το δίνει στην πιο σαχλή ερμηνεία, αυτή της Μαρίσα Τομέι για το "Ξαδερφάκι μου ο Βίνυ"!

Στην περιπτώση μας όμως έχουμε να κάνουμε με έναν όγκο υποκριτικής που ακούει στο όνομα Μεριλ Στριπ. Η ρεκορντ γουμαν των υποψηφιοτήτων Όσκαρ, αφού έχει 14 συνολικά.Δύο απο αυτές νικητήριες για το Κράμερ εναντίον κράμερ και την Εκλογή της Σόφι. Ρόλοι σταθμοί αναμφησβήτητα. Και η Μιράντα Πριστλέι? Είναι ρόλος ζωής? Σίγουρα όχι. Είναι όμως μια καλή πυξίδα για την ίδια την Στριπ ώστε να θυμόμαστε ποσο καλή ηθοποιός είναι. Η δύστροπη, υπεραπαιτητική, φιλόδοξη, μεθοδική Μιράντα είναι μια γυναίκα καριέρας με γνώμη που ξέρει να δημιουργεί δρόμους στο χώρο της. Παρά το άδιστακτο του χαρακτήρα της υπάρχουν σεναριακά και ανθρώπινες πτυχές μιας ευάλωτης και κατεστραμένης σε προσωπικό επίπεδο γυναίκας. Μιας γυναίκας που προφανώς αποφάσισε να παίξει αυτό τον δύσκολο ρόλο της σκύλας γιατί έτσι επιβάλλει το ίδιο το σύστημα (στην ταινία αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ένας άνδρας στην ίδια θέση και με τον ίδιο χαρακτήρα δεν θα χαρακτηριζόταν αδίστακτος αλλά απλά εργασιομανής). Δίχως ίχνος χαμόγελου η Στριπ φτιάχνει έναν απολαυστικό κωμικό ρόλο της κακιάς, σκύλας αφεντικίνας. Δεν διστάζει να δημιουργεί διλλήματα και να απογοητεύει τους συνεργάτες της ωστόσο είναι εκπληκτική φιγούρα άξια σεβασμού. Το αουτσάιντερ της κατηγορίας και μην απορήσετε αν δείτε να ανεβάινει στην σκηνή, είναι Αμερικάνα!

ΚΕΙΤ ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ (ΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ)

Η πιο αδικημένη της γενιάς της και παράλληλα η πιο διακεκριμένη. Η 32χρονη Βρετανίδα είναι η νεαρότερη της κατηγορίας Α γυναικείου ρόλου΄. Ήταν 1996 όταν για την "Λογική και Ευαισθησία" του Ανγκ Λι γοήτευσε την Ακαδημία για πρώτη φορά. Απο τότε εκτοξεύθηκε και ακολούθησαν ρόλοι σε ταινίες Τιτανικός, Αιρις, Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού και τώρα η μοιχαλίδα Σάρα Πιρς στις Κρυφές επιθυμίες του Τοντ Φιλντ. 5 υποψηφιότητες αλλά κανένα Όσκαρ.Και όπως δείχνει ούτε φέτος θα ευτυχήσει να αγκαλιάσει τον θείο Όσκαρ με τα χεράκια της. Από όλους αυτούς τους ρόλους έγω θα της το έδινα είτε στον Τιτανικό(για σπάσει το ρεκορ των 11 Όσκαρ η ταινία), είτε στην Αιώνια λιακάδα(για την όμορφη τρέλλα που έκρυβε ο ρόλος της Κλημεντίνης). Φυσικά έχει μέλλον μπρόστα της επομένως δεν πρέπει να λυπάται που θα χάσει από την Έλεν Μιρεν, την Μεριλ Στριπ ή την Τζούντι Ντεντς
Από το 1 εως το 5 ποιες οι πιθανότητες και τα προγνωστικά μου για το Όσκαρ Α γυναικείου ρόλου (το 1 είναι το φαβόρί)
1. Ελεν Μιρεν
2. Μεριλ Στριπ
3.Τζουντι Ντεντς
4.Πενελοπε Κρουθ
5.Κειτ Γουινσλετ